Karl hat heute frei, er muss nicht zur Arbeit. Am Morgen bleibt er im Bett liegen.
Erst um elf (11) Uhr steht er auf.
Nach dem Frühstück trinkt er Kaffee und isst ein Stück Kuchen.
Er mag den Geruch von frischem Kaffee am Morgen.
Karl entschließt sich eine Fahrradtour zu machen und holt sein altes Fahrrad aus der Garage.
Das Dorf, in dem Karl wohnt, grenzt an einen großen Wald.
Während der Fahrt rauscht der Wind durch seine Haare und durch die Blätter der Bäume.
Karl liebt dieses Gefühl der Freiheit.
Am Nachmittag rastet Karl an einem kleinen Bach.
Er hat sich Brot, Käse und Wurst mitgenommen.
Nach zehn Minuten kann er nicht mehr fahren.
Seine Kette hat sich verklemmt.
Er ruft ein Taxi.
Das Taxi bringt ihn nach Hause.
کارل امروز مرخصی دارد و مجبور نیست به سر کار برود.
صبح در تخت میماند و دیر بیدار میشود.
بعد از صبحانه قهوه مینوشد و کیک میخورد.
او بوی قهوه تازه را خیلی دوست دارد.
او تصمیم میگیرد دوچرخهسواری کند و دوچرخهاش را از گاراژ بیرون میآورد.
روستایی که در آن زندگی میکند کنار یک جنگل بزرگ است.
در طول مسیر باد در میان موهایش و برگها میوزد.
او حس آزادی را دوست دارد.
بعدازظهر کنار یک جوی استراحت میکند.
او نان و پنیر و سوسیس با خود آورده است.
بعد از مدتی دیگر نمیتواند حرکت کند.
زنجیر دوچرخهاش گیر کرده است.
او یک تاکسی میگیرد.
و به خانه برمیگردد.
Julia sitzt am Bahnhof. Ihr Zug sollte vor zwanzig Minuten einfahren, doch er ist immer noch nicht hier.
„Typisch Deutsche Bahn, immer zu spät“, denkt Julia. Sie ist zornig.
Wegen der Verspätung wird sie ihren Anschlusszug in München verpassen.
Während sie wartet schaut sie immer wieder auf ihr Handy. Vielleicht ist das Fliegen doch besser als der Zug.
Aber sie kann nichts machen, weil sie sich schon für den Zug entschieden hat.
In diesem Moment spricht eine Stimme aus dem Lautsprecher: „Achtung, Achtung. Der ICE von Hamburg nach München fährt in Kürze ein!“
„Endlich!“, ruft Julia erleichtert.
جولیا در ایستگاه قطار نشسته است. قطار او باید ۲۰ دقیقه پیش میرسید، اما هنوز نرسیده است.
او با عصبانیت فکر میکند: «مثل همیشه، قطارهای آلمان دیر میکنند».
به خاطر این تأخیر، او قطار بعدی خود در مونیخ را از دست میدهد.
در حالی که منتظر است، مدام به موبایلش نگاه میکند. شاید هواپیما بهتر از قطار باشد.
اما کاری از دستش برنمیآید چون قبلاً قطار را انتخاب کرده است.
در همین لحظه صدایی از بلندگو شنیده میشود: «توجه! قطار ICE از هامبورگ به مونیخ به زودی وارد میشود».
جولیا با راحتی میگوید: «بالاخره!»
Montags habe ich frei. Es finden keine Vorlesungen statt.
Am Morgen wiederhole ich, was ich gelernt habe.
Mittags treffe ich mich mit Freunden, die auch frei haben.
Bei gutem Wetter sitzen wir im Park, bei schlechtem Wetter treffen wir uns in meiner Wohnung.
Wir spielen Brettspiele und reden über unsere Woche.
Nicht alle meine Freunde studieren dasselbe wie ich.
Dienstag bis Donnerstag muss ich an die Universität.
Ich habe von acht (8) Uhr morgens bis siebzehn (17) Uhr abends Unterricht.
Ich studiere das Fach Geschichte.
Freitags haben wir praktischen Unterricht, in einem Museum.
Ich kann meine Fähigkeiten im Museum gut anwenden.
Samstags schreibe ich an meinen Hausaufgaben.
Es ist mühsam, aber ich mache gute Fortschritte.
Sonntags habe ich frei und treibe Sport.
Das war meine Woche. Wie sieht eure Woche aus?
دوشنبهها مرخصی دارم و کلاس ندارم.
صبحها چیزهایی که یاد گرفتم را مرور میکنم.
ظهر با دوستانم که آنها هم آزاد هستند ملاقات میکنم.
اگر هوا خوب باشد در پارک مینشینیم و اگر بد باشد در خانه من جمع میشویم.
بازی میکنیم و درباره هفتهمان صحبت میکنیم.
همه دوستانم رشته مشابه من را نمیخوانند.
از سهشنبه تا پنجشنبه به دانشگاه میروم.
از ساعت ۸ صبح تا ۵ بعدازظهر کلاس دارم.
رشته من تاریخ است.
جمعهها در موزه کلاس عملی داریم.
میتوانم مهارتهایم را در موزه استفاده کنم.
شنبهها مشقهایم را انجام میدهم.
سخت است اما پیشرفت میکنم.
یکشنبهها آزاد هستم و ورزش میکنم.
این برنامه هفته من بود.
Verflixt! Wie konnte das nur passieren? Max ist zu spät.
Sein Fahrstuhl steckt fest. Er und drei (3) Andere können nicht heraus.
Sie haben bereits alles versucht.
Sie haben zuerst den Notruf gewählt, doch es hat sich niemand gemeldet.
Auch Handys haben hier kein Signal.
Was tut man in dieser Situation? Max ist ratlos.
So hatte er sich seinen Nachmittag nicht vorgestellt.
Seit zwei (2) Stunden sind sie hier.
Es ist warm und stickig im Fahrstuhl.
Max will einfach nur heraus.
Endlich meldet sich ein Mann über den Lautsprecher.
„Hilfe ist unterwegs, bleiben Sie ruhig und geraten Sie nicht in Panik.“
„In fünfzehn (15) Minuten können Sie den Fahrstuhl verlassen.“
Max ist erleichtert.
Wenige Minuten später können die Leute heraus.
Endlich atmet Max wieder frische Luft.
Max geht zu seinem Termin.
Er ist drei (3) Stunden zu spät.
Aber niemand ist böse.
Alle sind erleichtert, dass nichts passiert ist.
لعنتی! چطور ممکن است این اتفاق افتاده باشد؟ مکس دیر کرده است.
آسانسور گیر کرده و او همراه سه نفر دیگر نمیتوانند بیرون بیایند.
آنها همهچیز را امتحان کردهاند.
اول با شماره اضطراری تماس گرفتند، اما کسی جواب نداد.
موبایلها هم اینجا آنتن ندارند.
در این شرایط چه کار باید کرد؟ مکس سردرگم است.
او چنین بعدازظهری را تصور نمیکرد.
دو ساعت است که آنجا هستند.
داخل آسانسور گرم و خفهکننده است.
مکس فقط میخواهد بیرون برود.
بالاخره صدای مردی از بلندگو شنیده میشود.
«کمک در راه است، آرام باشید و وحشت نکنید.»
«تا ۱۵ دقیقه دیگر میتوانید خارج شوید.»
مکس نفس راحتی میکشد.
چند دقیقه بعد، آنها بیرون میآیند.
مکس دوباره هوای تازه نفس میکشد.
او به قرارش میرود.
او ۳ ساعت دیر کرده است.
اما کسی ناراحت نیست.
همه خوشحالند که اتفاقی نیفتاده است.
Ich bin neu in Berlin. Heute miete ich eine Wohnung.
Es ist ein schöner Tag, weil die Sonne scheint und die Vögel singen.
Ich stehe vor meiner neuen Wohnung.
Ein Mann kommt heraus. Er grüßt mich.
Es ist mein Vermieter. Er will mir die Wohnung zeigen.
Gemeinsam gehen wir in das alte Haus.
Im Treppenhaus ist es stickig und es riecht komisch.
Wir gehen die Treppe nach oben, dann stehen wir vor der Wohnung.
Die Wohnung ist sauber und neu.
Das überrascht mich.
Sie gefällt mir sehr gut, aber sie ist teuer.
Ich überlege, ob ich sie mieten will.
In den Zimmern sind Möbel: ein Bett, eine Küche und Schränke.
Ich kann deshalb viel Geld sparen.
Ich bin glücklich und will die Wohnung mieten.
Ich kann den Vertrag direkt unterschreiben.
Ich rufe meine Freundin an und erzähle ihr alles.
من تازه در برلین هستم. امروز یک خانه اجاره میکنم.
روز زیبایی است چون خورشید میتابد و پرندهها آواز میخوانند.
جلوی خانه جدیدم ایستادهام.
یک مرد بیرون میآید و به من سلام میکند.
او صاحبخانه است و میخواهد خانه را نشانم بدهد.
با هم وارد ساختمان قدیمی میشویم.
در راهپله هوا خفه است و بوی عجیبی میآید.
از پلهها بالا میرویم و جلوی خانه میایستیم.
خانه تمیز و نوساز است.
این موضوع من را شگفتزده میکند.
خانه را خیلی دوست دارم اما گران است.
فکر میکنم که آیا آن را اجاره کنم یا نه.
داخل خانه وسایل وجود دارد.
به همین دلیل میتوانم پول زیادی صرفهجویی کنم.
من خوشحالم و خانه را میگیرم.
قرارداد را همانجا امضا میکنم.
به دوستم زنگ میزنم و خوشحالیام را میگویم.
Heute fahre ich mit dem Bus.
Normal fahre ich mit meinem Auto, aber heute ist mein Auto kaputt.
Der Bus ist sehr voll. Es fahren viele Leute mit dem Bus.
Eine Busfahrt ist nicht teuer.
Ich gebe dem Fahrer zwei (2) Euro und er gibt mir mein Wechselgeld.
Ich stecke es schnell ein und setze mich auf einen freien Platz.
Der Bus hält auf meiner Fahrt zwanzig (20) Mal.
Es ist heiß, weil hier viele Leute sind.
Der Bus ist laut.
Ich mag mein Auto lieber.
Die Fahrt dauert fünfundvierzig (45) Minuten.
Während der Fahrt lese ich oder schaue aus dem Fenster.
Das Buch ist spannend.
Weil die Luft schlecht ist, öffne ich das Fenster.
Endlich kommen wir an meiner Haltestelle an.
Morgen fahre ich wieder mit dem Auto.
امروز با اتوبوس میروم.
معمولاً با ماشینم میروم، اما امروز ماشینم خراب است.
اتوبوس خیلی شلوغ است و افراد زیادی در آن هستند.
سفر با اتوبوس گران نیست.
به راننده ۲ یورو میدهم و او بقیه پول را پس میدهد.
پول را سریع داخل جیبم میگذارم و روی یک صندلی خالی مینشینم.
اتوبوس در مسیرم ۲۰ بار توقف میکند.
هوا گرم است چون افراد زیادی داخل اتوبوس هستند.
اتوبوس پر سر و صداست.
من ماشینم را بیشتر دوست دارم.
سفر ۴۵ دقیقه طول میکشد.
در طول مسیر کتاب میخوانم یا به بیرون نگاه میکنم.
کتاب جالب است.
چون هوا بد است، پنجره را باز میکنم.
بالاخره به ایستگاهم میرسیم.
فردا دوباره با ماشین میروم.
Heute muss ich nicht in die Schule, weil ich krank bin.
Ich gehe gerne in die Schule und habe viele Freunde.
Während dem Unterricht sitze ich neben meinem besten Freund Mark.
Mark ist groß und hat blonde Haare.
Er ist witzig und schlau.
Wir helfen uns während des Unterrichts gegenseitig.
In der Pause reden wir über unsere Hobbys.
Wir spielen beide Fußball.
Heute verpasse ich das Training, weil ich krank bin.
Ich liege unter meiner Decke und hoffe, dass ich bald gesund werde.
Mir ist langweilig.
Meine Freunde spielen draußen, aber ich muss im Bett bleiben.
Meine Mutter bringt mir Tee mit Honig.
Danach fühle ich mich besser.
Morgen will ich wieder in die Schule.
Krank sein macht keinen Spaß.
امروز به مدرسه نمیروم چون مریض هستم.
من مدرسه را دوست دارم و دوستان زیادی دارم.
در کلاس کنار بهترین دوستم مارک مینشینم.
مارک قدبلند است و موهای بلوند دارد.
او بامزه و باهوش است.
در طول کلاس به هم کمک میکنیم.
در زنگ تفریح درباره سرگرمیهایمان صحبت میکنیم.
هر دو فوتبال بازی میکنیم.
امروز تمرین را از دست میدهم چون مریض هستم.
زیر پتو دراز کشیدهام و امیدوارم زود خوب شوم.
حوصلهام سر رفته است.
دوستانم بیرون بازی میکنند اما من باید در تخت بمانم.
مادرم برایم چای با عسل میآورد.
بعد از آن حالم بهتر میشود.
فردا میخواهم دوباره به مدرسه بروم.
مریض بودن اصلاً خوب نیست.
Heute gehe ich mit meiner Mutter ins Schwimmbad.
Es ist ein sehr heißer Tag und ich freue mich auf das kalte Wasser.
Am Eingang kaufen wir Eintrittskarten.
Eine Eintrittskarte kostet 1,50 Euro.
Meine Mutter gibt der Kassiererin das Geld.
Im Schwimmbad suchen wir uns einen schönen Platz.
Die Sonne scheint mir ins Gesicht.
Viele Kinder spielen auf der Wiese.
Auf der Wiese liegen viele Decken und Handtücher.
Die Besucher liegen in der Sonne.
Meine Mutter legt eine Decke auf die Wiese.
Dann gehen wir zum Schwimmbecken.
Ich dusche mich und springe ins Wasser.
Das Wasser ist kalt und erfrischend.
Ich schwimme und spiele mit meinen Freunden.
Um sieben Uhr schließt das Schwimmbad.
Wir gehen nach Hause und ich bin traurig.
Ich habe immer viel Spaß im Schwimmbad.
امروز با مادرم به استخر میروم.
هوا خیلی گرم است و من منتظر آب خنک هستم.
در ورودی بلیط میخریم.
قیمت بلیط ۱.۵۰ یورو است.
مادرم پول را به صندوقدار میدهد.
در استخر یک جای خوب پیدا میکنیم.
خورشید به صورتم میتابد.
بچههای زیادی روی چمن بازی میکنند.
روی چمن پتو و حولههای زیادی هست.
مردم زیر آفتاب دراز کشیدهاند.
مادرم یک پتو روی چمن میاندازد.
بعد به سمت استخر میرویم.
دوش میگیرم و داخل آب میپرم.
آب خنک و لذتبخش است.
شنا میکنم و با دوستانم بازی میکنم.
ساعت ۷ استخر بسته میشود.
به خانه برمیگردیم و من ناراحت میشوم.
من همیشه در استخر خوش میگذرانم.
Mark treibt viel Sport, aber am meisten mag er Tennis.
Drei (3) Mal pro Woche geht Mark ins Tennistraining.
Zusammen mit anderen Jungen und Mädchen lernt er Tennis.
Tennis ist einfach: Es gibt einen Ball, zwei Spieler, ein Feld und ein Netz.
Schlägt ein Spieler den Ball ins Netz oder daneben, bekommt der Gegner einen Punkt.
Tennis ist ein schnelles Spiel und Mark liebt es.
In seiner Freizeit liest Mark Biographien von Tennisspielern.
Er träumt davon, ein bekannter Tennisspieler zu werden.
Am Wochenende fährt Mark zu Turnieren.
Dort spielt er gegen andere Spieler.
Manchmal gewinnt er, aber oft verliert er.
Das ist nicht schlimm.
Er muss einfach mehr trainieren.
مارک ورزشهای زیادی انجام میدهد اما بیشتر از همه تنیس را دوست دارد.
او سه بار در هفته به تمرین تنیس میرود.
او همراه دیگر بچهها تنیس یاد میگیرد.
تنیس ساده است: یک توپ، دو بازیکن، زمین و تور دارد.
اگر بازیکن توپ را به تور بزند یا بیرون بزند، حریف امتیاز میگیرد.
تنیس بازی سریعی است و مارک آن را دوست دارد.
در اوقات فراغت کتاب زندگینامه تنیسبازان را میخواند.
او آرزو دارد در آینده یک تنیسباز معروف شود.
آخر هفتهها به مسابقات میرود.
آنجا با دیگران بازی میکند.
گاهی میبرد اما اغلب میبازد.
این مهم نیست.
او فقط باید بیشتر تمرین کند.
Jessica und ihre Freunde warten auf ihren Lehrer.
Ein anderer Lehrer kommt in die Klasse.
„Herr Müller ist heute krank“, sagt er.
Eine Schülerin fragt: „Haben wir frei?“
Der Lehrer sagt: „Nein, ich werde euch unterrichten.“
Er fragt: „Was lernt ihr im Moment?“
Ein Schüler ruft: „Wir lernen über Elektrizität.“
Der Lehrer sagt: „Bitte hebt die Hand.“
Der Schüler entschuldigt sich und hebt die Hand.
Der Lehrer sagt: „Ja bitte Leon?“
Leon antwortet noch einmal.
Der Lehrer sagt: „Dann wiederholen wir das Thema.“
جسیکا و دوستانش منتظر معلم خود هستند.
یک معلم دیگر وارد کلاس میشود.
او میگوید: «آقای مولر امروز مریض است.»
یک دانشآموز میپرسد: «آیا تعطیل هستیم؟»
معلم میگوید: «نه، من به شما درس میدهم.»
او میپرسد: «الان چه چیزی یاد میگیرید؟»
یک دانشآموز میگوید: «درباره الکتریسیته.»
معلم میگوید: «لطفاً دست خود را بالا ببرید.»
دانشآموز عذرخواهی میکند و دستش را بالا میبرد.
معلم میگوید: «بله، لئون؟»
لئون دوباره پاسخ میدهد.
معلم میگوید: «پس امروز این موضوع را مرور میکنیم.»
Heute gibt es Salat, Bratkartoffeln und Spiegelei zum Mittagessen.
Ich liebe Spiegelei. Der Salat ist auch nicht schlecht.
„Schließe deinen Mund beim Essen!“, sagt meine Mutter.
„Tut mir leid“, sage ich.
„Sprich nicht mit vollem Mund!“, sagt meine Mutter.
Ich bin verwirrt.
Nicht antworten ist unhöflich und mit vollem Mund sprechen auch.
Was soll ich machen?
Ich sage nichts und esse weiter.
Das Essen schmeckt sehr gut.
Mein Teller ist schnell leer.
„Willst du noch mehr?“, fragt meine Mutter.
„Ja bitte, noch mehr Spiegelei.“
„Nur wenn du auch Kartoffeln isst.“
„Alles klar, dann esse ich auch Kartoffeln.“
Mein Bauch ist jetzt voll.
Ich gehe in mein Zimmer und mache Hausaufgaben.
امروز برای ناهار سالاد، سیبزمینی سرخشده و تخممرغ داریم.
من تخممرغ را خیلی دوست دارم. سالاد هم بد نیست.
مادرم میگوید: «دهانت را موقع غذا خوردن ببند.»
میگویم: «ببخشید.»
او میگوید: «با دهان پر حرف نزن.»
من گیج شدهام.
جواب ندادن بیادبی است و با دهان پر جواب دادن هم همینطور.
نمیدانم چه کار کنم.
چیزی نمیگویم و به خوردن ادامه میدهم.
غذا خیلی خوشمزه است.
بشقابم سریع خالی میشود.
مادرم میپرسد: «بیشتر میخواهی؟»
میگویم: «بله، تخممرغ بیشتر.»
او میگوید: «فقط اگر سیبزمینی هم بخوری.»
میگویم: «باشه.»
شکمم پر شده است.
به اتاقم میروم و مشقهایم را انجام میدهم.
Mike arbeitet als Automechaniker.
Jeden Morgen um sieben Uhr fängt er an.
Am Nachmittag ist er fertig.
Den ganzen Tag repariert er Autos.
Er sieht große, kleine, alte und neue Autos.
Er sagt: „Ich kenne alle Autos.“
Seine Freunde lachen darüber.
Das macht Mike nichts.
Er liebt Autos.
Die Arbeit ist schwer, aber er mag sie.
Mike hat kein Auto.
Er fährt mit dem Fahrrad zur Arbeit.
Er hat nicht genug Geld für ein Auto.
Er spart jeden Monat Geld.
In ein oder zwei Jahren will er ein Auto kaufen.
Am Abend sitzt er auf dem Sofa.
Er schaut Sendungen über Autos.
Um zehn Uhr geht er ins Bett.
Er steht um sechs Uhr wieder auf.
مایک به عنوان مکانیک خودرو کار میکند.
هر روز صبح ساعت ۷ شروع به کار میکند.
بعدازظهر کارش تمام میشود.
او تمام روز ماشینها را تعمیر میکند.
ماشینهای بزرگ، کوچک، قدیمی و جدید را میبیند.
او میگوید: «من همه ماشینها را میشناسم.»
دوستانش به این حرف میخندند.
اما برای مایک مهم نیست.
او ماشینها را دوست دارد.
کارش سخت است اما آن را دوست دارد.
مایک ماشین ندارد.
او با دوچرخه به محل کار میرود.
او پول کافی برای خرید ماشین ندارد.
هر ماه پول پسانداز میکند.
میخواهد در یکی دو سال آینده ماشین بخرد.
شبها روی مبل مینشیند.
برنامههای مربوط به ماشین میبیند.
ساعت ۱۰ میخوابد.
ساعت ۶ دوباره بیدار میشود.
Jenny ist Malerin.
Heute streicht sie zwei Wände und eine Decke.
Sie steht auf einer Leiter.
Sie hält einen Pinsel in der rechten Hand und einen Eimer in der linken Hand.
Jenny steigt nach oben und rutscht aus.
Sie fällt auf den Boden.
Danach hat sie starke Schmerzen in der Hand.
Ein Freund fährt sie ins Krankenhaus.
Der Arzt sagt: „Die Hand ist gebrochen.“
Jenny bekommt einen Gips.
Jetzt kann sie drei Monate nicht arbeiten.
Ihr Chef kommt ins Krankenhaus.
Er ist besorgt, aber auch froh.
Er sagt: „Gute Besserung!“
Jenny bekommt Tabletten gegen die Schmerzen.
Ihr Freund bringt sie nach Hause.
Jenny sagt: „Ich war unvorsichtig. Ich muss besser aufpassen.“
جنی نقاش است.
امروز دو دیوار و یک سقف را رنگ میکند.
او روی نردبان ایستاده است.
در دست راستش قلممو و در دست چپش سطل دارد.
او بالا میرود اما لیز میخورد.
او روی زمین میافتد.
بعد از آن دستش درد شدیدی میگیرد.
دوستش او را به بیمارستان میبرد.
دکتر میگوید: «دستش شکسته است.»
او گچ میگیرد.
او سه ماه نمیتواند کار کند.
رئیسش به بیمارستان میآید.
او نگران است اما خوشحال است که اتفاق بدی نیفتاده.
او میگوید: «زود خوب شو!»
جنی قرص برای درد میگیرد.
دوستش او را به خانه میبرد.
جنی میگوید: «من بیدقت بودم، باید بیشتر مراقب باشم.»
Toms Vater ist Polizist.
Er beschützt die Bürger und passt auf.
Er sagt: „Es ist nicht leicht Polizist zu sein.“
Manchmal arbeitet er morgens, manchmal mittags und manchmal abends.
Das nennt man Schichtdienst.
Seine Kollegen kommen oft zu Besuch.
Manchmal kommen sie mit dem Polizeiauto.
Tom freut sich sehr darüber.
Er findet Polizeiautos interessant.
In der Zukunft will Tom auch Polizist werden.
Er sagt: „Ich will Bürger beschützen.“
Sein Vater lacht und sagt, dass es ein wichtiger Beruf ist.
Tom denkt das auch.
In seiner Freizeit liest Tom Bücher über Polizisten.
Er will wissen, was gute Polizisten machen.
Sein Vater kauft ihm neue Bücher.
Tom liest jeden Monat zwei Bücher.
پدر تام پلیس است.
او از مردم محافظت میکند و مراقب است.
او میگوید: «پلیس بودن آسان نیست.»
گاهی صبح، گاهی ظهر و گاهی شب کار میکند.
به این کار شیفتی میگویند.
همکارانش زیاد به خانه میآیند.
گاهی با ماشین پلیس میآیند.
تام خیلی خوشحال میشود.
او ماشین پلیس را جالب میداند.
در آینده میخواهد پلیس شود.
او میگوید: «میخواهم از مردم محافظت کنم.»
پدرش میگوید این یک شغل مهم است.
تام هم همین فکر را میکند.
در اوقات فراغت کتابهای پلیسی میخواند.
او میخواهد بداند پلیس خوب چه کاری انجام میدهد.
پدرش برایش کتاب جدید میخرد.
تام هر ماه دو کتاب میخواند.
Hannahs Katze heißt Mira.
Miras Fell ist schwarz.
Am liebsten liegt sie im Garten auf der Wiese.
Hannah sagt, dass Mira faul ist.
Mira ist das egal.
Hannah gibt ihr drei Mal am Tag Essen.
Mira schnurrt laut, wenn sie Essen bekommt.
Hannah findet das lustig.
Wenn Hannah schlafen geht, springt Mira ins Bett.
Sie schläft auf dem Kissen.
Manchmal kann Hannah nicht schlafen.
Mira schnurrt zu laut.
Im Sommer liegt Hannah im Garten und liest.
Mira liegt neben ihr.
In der Nacht jagt Mira Mäuse.
Manchmal bringt sie Mäuse vor die Tür.
Hannah findet das eklig.
Sie muss die Mäuse wegwerfen.
Ihre Mutter sagt: „Mira macht das, weil sie dich liebt.“
گربه هانا میرا نام دارد.
موهای او سیاه است.
او بیشتر دوست دارد روی چمن در باغ بخوابد.
هانا میگوید میرا تنبل است.
اما برای میرا مهم نیست.
هانا روزی سه بار به او غذا میدهد.
میرا وقتی غذا میگیرد بلند خرخر میکند.
هانا این را بامزه میداند.
وقتی هانا میخوابد، میرا به تخت میپرد.
او روی بالش میخوابد.
گاهی هانا نمیتواند بخوابد.
چون میرا خیلی بلند صدا میدهد.
تابستانها هانا در باغ کتاب میخواند.
میرا کنار او میخوابد.
شبها میرا موش شکار میکند.
گاهی موشها را جلوی در میگذارد.
هانا این را چندشآور میداند.
او باید موشها را دور بیندازد.
مادرش میگوید: «او این کار را از روی محبت انجام میدهد.»
Heute bin ich mit meiner Mutter in einem Süßigkeitengeschäft.
Das passiert nicht oft.
Meine Mutter sagt, dass Süßigkeiten schlecht für die Zähne sind.
Der Doktor sagt das auch.
Zu viele Süßigkeiten machen Löcher in den Zähnen.
Ich habe Angst davor.
Ich putze drei Mal am Tag meine Zähne.
Meine Zähne sind sehr weiß.
Heute darf ich Süßigkeiten essen, weil ich Geburtstag habe.
Das ist mein Geschenk.
Es gibt viele verschiedene Süßigkeiten.
Ich kaufe Süßigkeiten in Form von Spinnen.
Ich finde Spinnen interessant.
Meine Freunde haben Angst davor.
Meine Mutter bezahlt und wir gehen nach Hause.
Auf dem Weg esse ich alle Süßigkeiten.
Danach tut mein Bauch weh.
Vor dem Schlafen putze ich meine Zähne.
Ich esse nie wieder so viele Süßigkeiten.
امروز با مادرم به مغازه شیرینیفروشی میروم.
این اتفاق زیاد نمیافتد.
مادرم میگوید شیرینی برای دندانها بد است.
دکتر هم همین را میگوید.
شیرینی زیاد باعث سوراخ شدن دندانها میشود.
من از این موضوع میترسم.
روزانه سه بار دندانهایم را مسواک میزنم.
دندانهایم سفید هستند.
امروز چون تولدم است میتوانم شیرینی بخورم.
این هدیه من است.
شیرینیهای مختلفی وجود دارد.
من شیرینی به شکل عنکبوت میخرم.
من عنکبوتها را جالب میدانم.
دوستانم از آنها میترسند.
مادرم پول میدهد و به خانه میرویم.
در راه همه شیرینیها را میخورم.
بعد از آن شکمم درد میگیرد.
قبل از خواب دندانهایم را مسواک میزنم.
دیگر اینقدر شیرینی نمیخورم.
Heute habe ich Geburtstag.
Meine Freunde haben mir einen Fallschirmsprung geschenkt.
Meine Freunde sind verrückt, aber ich mag sie.
Wir laufen zum Flugzeug.
In meinem Rucksack ist der Fallschirm.
Ich habe ein bisschen Angst.
Wir steigen in das Flugzeug ein.
Es gibt keine Stühle.
Wir sitzen auf dem Boden.
An der Tür leuchtet ein rotes Licht.
Mein Freund sagt: „Wenn es grün wird, springen wir.“
Der Motor ist sehr laut.
Ich kann nichts hören.
Das Licht wird grün.
Die Tür ist offen.
Ich gehe zur Tür und sehe kleine Häuser.
Ich springe.
Die Luft ist kalt.
Ich falle schnell und fühle mich frei.
امروز تولد من است.
دوستانم برای من چتربازی هدیه دادهاند.
دوستانم دیوانه هستند اما من آنها را دوست دارم.
ما به سمت هواپیما میرویم.
در کولهپشتی من چتر نجات است.
کمی ترس دارم.
وارد هواپیما میشویم.
هیچ صندلیای وجود ندارد.
روی زمین مینشینیم.
یک چراغ قرمز کنار در روشن است.
دوستم میگوید: «وقتی سبز شود، میپریم.»
صدای موتور خیلی بلند است.
چیزی نمیشنوم.
چراغ سبز میشود.
در باز است.
به پایین نگاه میکنم و خانههای کوچک میبینم.
میپرم.
هوا سرد است.
سریع سقوط میکنم و احساس آزادی دارم.
„Im Briefkasten ist ein Brief für dich“, sagt meine Freundin.
Ich gehe zum Briefkasten und öffne ihn.
Im Briefkasten liegen fünf Briefe.
Nur ein Brief ist für mich.
Ich öffne den Brief.
Im Brief steht, dass ich ein Paket bekommen habe.
Das Paket liegt bei meinem Nachbarn.
Vor seinem Haus steht kein Auto.
Ich weiß nicht, ob er zuhause ist.
Ich klingele an der Tür.
Mein Nachbar öffnet.
Er fragt: „Sie wollen das Paket?“
Ich sage: „Ja bitte.“
Er bringt ein großes Paket.
Das Paket ist schwer.
Ich weiß nicht, was darin ist.
Ich trage es nach Hause.
Meine Freundin fragt: „Was ist das?“
Ich sage: „Ich weiß es nicht.“
دوستم میگوید: «یک نامه برای تو در صندوق پست است.»
به سمت صندوق پست میروم و آن را باز میکنم.
در آن پنج نامه است.
فقط یکی برای من است.
نامه را باز میکنم.
در نامه نوشته شده که یک بسته دارم.
بسته پیش همسایه است.
جلوی خانه او ماشین نیست.
نمیدانم خانه است یا نه.
زنگ در را میزنم.
او در را باز میکند.
میپرسد: «بسته را میخواهید؟»
میگویم: «بله.»
او یک بسته بزرگ میآورد.
بسته سنگین است.
نمیدانم داخل آن چیست.
آن را به خانه میبرم.
دوستم میپرسد: «این چیست؟»
میگویم: «نمیدانم.»
Julia und Sven sind müde.
Sie haben schlecht geschlafen.
Auf der Straße war es die ganze Nacht laut.
Sie haben Kopfschmerzen.
Sie nehmen Medizin und trinken Kaffee.
Sven geht zur Arbeit.
Julia bringt die Kinder zur Schule.
In der Küche ist es laut.
Julia fühlt sich kraftlos.
Sie muss das Haus putzen.
Sie muss die Wäsche waschen.
Dann hängt sie die Wäsche auf.
Sie muss die Kinder abholen.
Julia ist zu müde.
Sie ruft ihre Mutter an.
Ihre Mutter hilft ihr.
Julia ist erleichtert.
Um vier Uhr kocht Julia.
Sven kommt nach Hause.
Nach dem Essen will er schlafen.
Er will Ohrstöpsel kaufen.
جولیا و اسون خسته هستند.
آنها بد خوابیدهاند.
تمام شب خیابان شلوغ و پر سر و صدا بوده است.
آنها سردرد دارند.
دارو میخورند و قهوه مینوشند.
اسون به سر کار میرود.
جولیا بچهها را به مدرسه میبرد.
در آشپزخانه خیلی سر و صداست.
جولیا احساس ضعف میکند.
او باید خانه را تمیز کند.
او باید لباسها را بشوید.
سپس آنها را آویزان میکند.
باید بچهها را بیاورد.
اما خیلی خسته است.
به مادرش زنگ میزند.
مادرش کمک میکند.
جولیا خوشحال میشود.
ساعت ۴ شروع به آشپزی میکند.
اسون به خانه میآید.
بعد از غذا میخواهد بخوابد.
او میخواهد گوشگیر بخرد.
Lena ist heute beim Frisör.
Ihre Haare müssen geschnitten werden.
Die Friseuse fragt: „Kurz oder lang?“
Lena fragt nach einem Rat.
Die Friseuse sagt, lange Haare sehen gut aus.
Lena denkt, lange Haare sind viel Arbeit.
Am Ende will sie kurze Haare mit roter Farbe.
Die Friseuse fragt nach der Länge vorne.
Lena sagt: „Ein bisschen kürzer.“
Die Friseuse schneidet langsam und genau.
Lena gefällt die Arbeit sehr.
Sie will wieder zu dieser Friseuse kommen.
Nach 1,5 Stunden ist sie fertig.
Lena ist zufrieden.
Sie sieht besser aus als gedacht.
Der Preis ist 20 Euro.
Lena gibt 25 Euro.
Sie zahlt mehr für gute Arbeit.
لنا امروز به آرایشگاه رفته است.
موهایش باید کوتاه شود.
آرایشگر میپرسد: «کوتاه یا بلند؟»
لنا از او نظر میخواهد.
آرایشگر میگوید موهای بلند مناسب است.
لنا فکر میکند موهای بلند سخت است.
در نهایت موهای کوتاه با رنگ قرمز میخواهد.
آرایشگر درباره جلوی مو میپرسد.
لنا میگوید کمی کوتاهتر باشد.
آرایشگر با دقت و آرام کار میکند.
لنا از کار او خوشش میآید.
میخواهد همیشه پیش او بیاید.
بعد از ۱.۵ ساعت کار تمام میشود.
لنا راضی است.
او بهتر از تصورش شده است.
قیمت ۲۰ یورو است.
لنا ۲۵ یورو میدهد.
او برای کار خوب بیشتر پول میدهد.
Tim hat ein Problem.
Jemand hat ihn zugeparkt.
Er kann mit seinem Auto nicht fahren.
Tim denkt, dass er die Polizei rufen soll.
Er wartet seit einer Stunde.
Niemand kommt.
Tim sucht sein Handy.
Es ist nicht in seiner Jacke.
Auch nicht in seinem Rucksack.
Er findet es in seiner Hosentasche.
Ein Mann kommt zu ihm.
Tim fragt: „Ist das ihr Auto?“
Der Mann sagt: „Nein.“
Tim ruft die Polizei.
Die Polizei schickt den Abschleppdienst.
Das Auto wird abgeschleppt.
Endlich kann Tim fahren.
تیم یک مشکل دارد.
کسی ماشینش را بسته است.
او نمیتواند حرکت کند.
فکر میکند باید به پلیس زنگ بزند.
او یک ساعت منتظر میماند.
هیچکس نمیآید.
تیم موبایلش را میگردد.
در جیب کاپشنش نیست.
در کولهاش هم نیست.
آن را در جیب شلوارش پیدا میکند.
یک مرد نزدیک میشود.
تیم میپرسد: «این ماشین شماست؟»
مرد میگوید: «نه.»
تیم به پلیس زنگ میزند.
پلیس یدککش میفرستد.
ماشین برده میشود.
بالاخره تیم حرکت میکند.
Heute ist Samstag.
Monika geht jeden Samstag in den Supermarkt.
Sie kauft Obst, Gemüse und andere Dinge.
Sie hat eine Einkaufsliste.
Zuerst kauft sie Obst.
Sie mag Bananen und Birnen.
Es gibt keine Bananen.
Sie fragt eine Mitarbeiterin.
Die Mitarbeiterin holt Bananen aus dem Lager.
Monika ist glücklich.
Dann kauft sie Salat.
Sie denkt, Salat ist gesund und lecker.
Für den Mittag kauft sie Reis und Gemüse.
An der Kasse darf sie nach vorne gehen.
Eine Frau ist nett zu ihr.
Ein Mann tauscht etwas um.
Monika bezahlt 7,99 Euro.
Sie fährt nach Hause.
امروز شنبه است.
مونیکا هر شنبه به سوپرمارکت میرود.
او میوه، سبزی و چیزهای دیگر میخرد.
او یک لیست خرید دارد.
اول میوه میخرد.
او موز و گلابی دوست دارد.
اما موز نیست.
از کارمند سؤال میپرسد.
کارمند موز میآورد.
مونیکا خوشحال میشود.
بعد سالاد میخرد.
او فکر میکند سالاد سالم و خوشمزه است.
برای ناهار برنج و سبزی میخرد.
در صندوق جلو میرود.
یک زن با او مهربان است.
یک مرد کالا را پس میدهد.
مونیکا ۷.۹۹ یورو پرداخت میکند.
او به خانه میرود.
Matthias fährt auf der Autobahn.
Auf der Autobahn darf man oft schnell fahren.
Viele Leute kommen nach Deutschland.
In Frankreich darf man nur 130 km/h fahren.
Matthias kommt aus Frankreich.
Die Autobahnen in Deutschland sind gut.
In anderen Ländern sind sie oft schlecht.
Man muss aufpassen.
Manche fahren über 200 km/h.
Unfälle sind gefährlich.
Manchmal sieht man einen Unfall.
Dann gibt es Stau.
Man wartet oft lange.
Matthias fährt nicht schnell.
Er hat es nicht eilig.
Er besucht seine Großmutter.
Die Fahrt dauert drei Stunden.
Bei ihr gibt es Kaffee und Kuchen.
Um 7 Uhr fährt er zurück.
ماتیاس در اتوبان رانندگی میکند.
در اتوبان میتوان سریع رانندگی کرد.
بسیاری از مردم به آلمان میآیند.
در فرانسه فقط تا ۱۳۰ کیلومتر مجاز است.
ماتیاس اهل فرانسه است.
اتوبانهای آلمان خوب هستند.
در کشورهای دیگر اغلب خراب هستند.
باید مراقب بود.
بعضیها بالای ۲۰۰ رانندگی میکنند.
تصادفها خطرناک هستند.
گاهی تصادف دیده میشود.
در این صورت ترافیک ایجاد میشود.
باید مدت زیادی صبر کرد.
ماتیاس سریع رانندگی نمیکند.
او عجله ندارد.
او به دیدن مادربزرگش میرود.
سفر ۳ ساعت طول میکشد.
آنجا قهوه و کیک هست.
ساعت ۷ برمیگردد.
Ich bin Paul und bin zwanzig Jahre alt.
Ich mache einen Sprachkurs in Deutschland.
Ich habe Deutsch in der Schule gelernt.
Ich will besser sprechen und lesen.
Deutsch ist nicht einfach.
Ich lerne jeden Tag neue Dinge.
Ein Sprachkurs im Ausland ist sehr gut.
Man kann so besser sprechen lernen.
Meine Mutter sagt, das ist der beste Weg.
Ich denke auch so.
Wenn man viel spricht, lernt man schneller.
Fehler sind nicht schlimm.
Jeder macht Fehler.
Ich lerne an einer Universität.
Mein Lehrer ist jung.
Er hat Deutsch studiert.
Wir sprechen über viele Themen.
Zum Beispiel Familie und Wetter.
Ich kann das Gelernte direkt benutzen.
Ich mag meinen Sprachkurs sehr.
من پاول هستم و ۲۰ سال دارم.
در آلمان دوره زبان میگذرانم.
در مدرسه آلمانی یاد گرفتهام.
میخواهم بهتر صحبت کنم و بخوانم.
آلمانی آسان نیست.
هر روز چیزهای جدید یاد میگیرم.
دوره زبان در خارج از کشور خیلی خوب است.
اینطوری بهتر میتوان صحبت کرد.
مادرم میگوید این بهترین روش است.
من هم همین فکر را دارم.
اگر زیاد صحبت کنیم، سریعتر یاد میگیریم.
اشتباه کردن مهم نیست.
همه اشتباه میکنند.
در دانشگاه درس میخوانم.
معلمم جوان است.
او آلمانی خوانده است.
درباره موضوعات مختلف صحبت میکنیم.
مثلاً خانواده و هوا.
میتوانم چیزهایی که یاد گرفتم استفاده کنم.
دورهام را خیلی دوست دارم.
Draußen regnet es.
Es regnet seit fünf Tagen.
Ich will draußen spielen.
Aber ich kann nicht.
Ich hasse Regen.
Zuhause ist es langweilig.
Meine Freunde kommen zu Besuch.
Wir spielen Karten.
Wir schauen fern.
Wir essen Snacks.
Meine Mutter sagt, morgen regnet es auch.
Ich bin traurig.
Ich will rausgehen.
Ich sage: „Ich gehe trotzdem raus.“
Meine Mutter sagt, das ist nicht gut.
Man kann krank werden.
Ich denke darüber nach.
Es klingt richtig.
Aber ich will trotzdem raus.
بیرون باران میبارد.
پنج روز است که باران میبارد.
میخواهم بیرون بازی کنم.
اما نمیتوانم.
از باران متنفرم.
در خانه حوصلهام سر میرود.
دوستانم به دیدنم میآیند.
کارت بازی میکنیم.
تلویزیون نگاه میکنیم.
اسنک میخوریم.
مادرم میگوید فردا هم باران میبارد.
ناراحت میشوم.
میخواهم بیرون بروم.
میگویم: «با این حال بیرون میروم.»
مادرم میگوید این کار درست نیست.
ممکن است مریض شوی.
به حرفش فکر میکنم.
درست به نظر میرسد.
اما باز هم میخواهم بیرون بروم.
Emma ist zu spät.
Sie weiß nicht, welchen Bus sie nehmen muss.
Sie nimmt den ersten Bus.
Der Bus fährt in die falsche Richtung.
Emma bemerkt das.
Sie steigt aus.
Sie fragt einen Mann.
Sie muss zur Universität.
Der Mann schaut auf den Fahrplan.
Er sagt: „Bus 105 kommt in fünf Minuten.“
Emma ist froh.
Sie fragt nach der Fahrzeit.
Der Mann weiß es nicht.
Der Bus kommt.
Emma steigt ein.
Sie fragt den Busfahrer.
Die Fahrt dauert 20 Minuten.
Emma bedankt sich.
Der Busfahrer wünscht gute Fahrt.
اما دیر کرده است.
نمیداند کدام اتوبوس را باید بگیرد.
اولین اتوبوس را سوار میشود.
اتوبوس در مسیر اشتباه میرود.
اما متوجه میشود.
پیاده میشود.
از یک مرد سؤال میپرسد.
باید به دانشگاه برود.
مرد به برنامه نگاه میکند.
میگوید: «اتوبوس ۱۰۵ در ۵ دقیقه میآید.»
اما خوشحال میشود.
درباره زمان میپرسد.
مرد نمیداند.
اتوبوس میآید.
اما سوار میشود.
از راننده سؤال میکند.
۲۰ دقیقه طول میکشد.
اما تشکر میکند.
راننده آرزوی سفر خوبی میکند.
In der Zukunft will ich ein eigenes Haus haben.
Ich will einen großen Garten.
Dort wachsen Blumen und Gemüse.
Ich will Gurken und Tomaten pflanzen.
Ich will eine schöne Frau haben.
Ich will fünf Kinder und einen Hund.
Wenn ich alt bin, will ich Enkel haben.
Sie spielen im Garten.
Ich schaue ihnen zu und freue mich.
Ich will auch drei Autos haben.
Autos sind meine Leidenschaft.
Jetzt habe ich nicht genug Geld.
In der Zukunft werde ich genug Geld haben.
Ich träume gerne.
Aber die Gegenwart ist auch wichtig.
Meine Frau sagt, ich bin verträumt.
Sie mag das.
Ein Mann ohne Träume ist langweilig.
در آینده میخواهم خانه خودم را داشته باشم.
میخواهم یک باغ بزرگ داشته باشم.
در آن گل و سبزی رشد میکند.
میخواهم خیار و گوجه بکارم.
میخواهم یک همسر زیبا داشته باشم.
میخواهم پنج فرزند و یک سگ داشته باشم.
وقتی پیر شدم، نوه داشته باشم.
آنها در باغ بازی میکنند.
من نگاه میکنم و خوشحال میشوم.
میخواهم سه ماشین داشته باشم.
ماشینها علاقه من هستند.
الان پول کافی ندارم.
در آینده پول کافی خواهم داشت.
دوست دارم رؤیاپردازی کنم.
اما حال هم مهم است.
همسرم میگوید خیالپردازم.
او این را دوست دارد.
مرد بدون رؤیا خستهکننده است.
Ich warte in der Bank.
Vor mir stehen fünf Leute.
Ich warte seit zwanzig Minuten.
Endlich bin ich dran.
Ich spreche mit einem Mitarbeiter.
Ich bin Student.
Ich will ein Konto eröffnen.
Der Mitarbeiter fragt nach meinem Reisepass.
Ich gebe ihm meinen Pass.
Er sieht mein Visum.
Er tippt meine Daten ein.
Er fragt nach einer Kreditkarte.
Ich sage nein.
Er eröffnet ein Konto.
Ich bekomme einen Vertrag.
Ich lese ihn kurz.
Ich unterschreibe.
Geld abheben ist kostenlos.
Bei anderen Banken kostet es 5 Euro.
در بانک منتظر هستم.
پنج نفر جلوی من هستند.
۲۰ دقیقه است که منتظر هستم.
بالاخره نوبتم میشود.
با یک کارمند صحبت میکنم.
من دانشجو هستم.
میخواهم حساب بانکی باز کنم.
کارمند پاسپورت مرا میخواهد.
پاسپورتم را میدهم.
او ویزای مرا میبیند.
اطلاعاتم را وارد میکند.
درباره کارت بانکی سؤال میکند.
میگویم لازم ندارم.
او حساب باز میکند.
قرارداد میدهد.
سریع آن را میخوانم.
امضا میکنم.
برداشت پول رایگان است.
در بانک دیگر ۵ یورو هزینه دارد.
Ich habe Kopfschmerzen.
Ich muss zum Arzt.
Ich rufe an und mache einen Termin.
Mein Termin ist um 17 Uhr.
Ich fahre mit dem Auto zum Arzt.
Am Eingang sitzt eine Frau.
Ich sage, ich habe einen Termin.
Sie schickt mich ins Wartezimmer.
Ich warte zehn Minuten.
Dann ruft man mich.
Ich gehe ins Zimmer.
Der Arzt fragt: „Was haben Sie?“
Ich sage, ich habe Kopfschmerzen.
Ich brauche Medizin.
Der Arzt untersucht mich.
Er sagt, es ist nicht schlimm.
Er schreibt ein Rezept.
Ich fahre nach Hause.
Ich halte an der Apotheke.
Ich kaufe Medizin.
Mir geht es besser.
سردرد دارم.
باید به دکتر بروم.
زنگ میزنم و وقت میگیرم.
وقت من ساعت ۵ است.
با ماشین به دکتر میروم.
در ورودی یک خانم نشسته است.
میگویم وقت دارم.
او مرا به اتاق انتظار میفرستد.
۱۰ دقیقه منتظر میمانم.
بعد صدایم میکنند.
وارد اتاق میشوم.
دکتر میپرسد: «مشکل چیست؟»
میگویم سردرد دارم.
به دارو نیاز دارم.
دکتر مرا معاینه میکند.
میگوید مشکل جدی نیست.
نسخه مینویسد.
به خانه برمیگردم.
در داروخانه توقف میکنم.
دارو میخرم.
حالم بهتر میشود.
Ich sitze im Zug.
Ich will nach München.
In Frankfurt muss ich umsteigen.
Der Zug ist zu spät.
Wir sind eine halbe Stunde zu spät.
Ich frage den Schaffner.
Er schaut nach.
Ich kann meinen Zug nicht erreichen.
Er sucht einen anderen Zug.
Ich frage nach dem Preis.
Er sagt, es kostet nichts.
Es ist ihr Fehler.
Ich bin froh.
Ich bekomme einen neuen Zug.
Ich fahre weiter nach München.
در قطار نشستهام.
میخواهم به مونیخ بروم.
در فرانکفورت باید قطار عوض کنم.
قطار تأخیر دارد.
نیم ساعت دیر کردهایم.
از مأمور قطار سؤال میکنم.
او بررسی میکند.
نمیتوانم به قطارم برسم.
او یک قطار دیگر پیدا میکند.
درباره هزینه میپرسم.
میگوید رایگان است.
تقصیر آنهاست.
خوشحال میشوم.
قطار جدید میگیرم.
به مونیخ ادامه میدهم.
Es ist der 24. Dezember.
Es ist Weihnachten.
Im Wohnzimmer steht ein Weihnachtsbaum.
Wir schmücken ihn mit Kugeln.
Eine Lichterkette hängt am Baum.
Unter dem Baum liegen Geschenke.
Sie sind bunt eingepackt.
Im Haus riecht es gut.
Es riecht nach Plätzchen.
Alle sind aufgeregt.
Die Kinder sind fröhlich.
Sie schauen sich die Geschenke an.
Um 8 Uhr öffnen wir sie.
Die Kinder lachen.
Alle sind glücklich.
Die Kinder lieben Geschenke.
Ich liebe das Essen.
Wir sind eine glückliche Familie.
۲۴ دسامبر است.
کریسمس است.
در اتاق نشیمن یک درخت کریسمس هست.
آن را با توپهای رنگی تزئین میکنیم.
یک ریسه نور دور آن است.
زیر درخت هدیهها قرار دارند.
آنها با کاغذ رنگی پیچیده شدهاند.
خانه بوی خوبی میدهد.
بوی شیرینی میآید.
همه هیجانزده هستند.
بچهها خوشحال هستند.
هدیهها را نگاه میکنند.
ساعت ۸ آنها را باز میکنیم.
بچهها میخندند.
همه خوشحال هستند.
بچهها هدیه را دوست دارند.
من غذا را دوست دارم.
ما خانواده خوشحالی هستیم.
In Köln ist Karneval.
Es ist ein lustiges Fest.
Viele Leute sind verkleidet.
Es gibt bunte Kostüme.
Ich bin als Polizist verkleidet.
Meine Freundin ist als Doktor verkleidet.
Wir gehen durch die Straßen.
Wir essen Süßigkeiten.
Man hört Musik.
Die Leute lachen viel.
Wir trinken mit Freunden.
Alle haben Spaß.
Die Leute singen und tanzen.
Alle sind fröhlich.
Es ist ein buntes Fest.
Viele sind als Tiere verkleidet.
Ich sehe ein Katzenkostüm.
Ein Paar ist als Elefant verkleidet.
Am Abend bin ich müde, aber glücklich.
در کلن کارناوال است.
یک جشن شاد است.
بسیاری از مردم لباس مبدل دارند.
لباسهای رنگارنگ وجود دارد.
من لباس پلیس پوشیدهام.
دوست دخترم لباس دکتر پوشیده است.
در خیابانها راه میرویم.
شیرینی میخوریم.
موسیقی شنیده میشود.
مردم زیاد میخندند.
با دوستان نوشیدنی میخوریم.
همه خوش میگذرانند.
مردم میخوانند و میرقصند.
همه خوشحال هستند.
جشن بسیار رنگارنگ است.
بسیاری لباس حیوانات پوشیدهاند.
یک لباس گربه میبینم.
یک زوج لباس فیل پوشیدهاند.
شب خسته اما خوشحال هستم.
Heute ist mein erster Arbeitstag.
Ich habe mein Studium beendet.
Das war letzten Monat.
Das Vorstellungsgespräch war schwer.
Ich habe viele Fragen beantwortet.
Danach habe ich einen Anruf bekommen.
Ich darf nächsten Monat arbeiten.
Ich war sehr glücklich.
Ich habe lange von dieser Arbeit geträumt.
Meine Aufgabe ist Daten sammeln.
Ich finde das interessant.
Letzte Woche habe ich schon gearbeitet.
Meine Kollegen haben mir geholfen.
Sie haben mir alles gezeigt.
Sie sind sehr nett.
Ich bekomme viele Tipps.
In Zukunft will ich auch helfen.
امروز اولین روز کاری من است.
تحصیلم را تمام کردهام.
ماه گذشته بود.
مصاحبه کاری سخت بود.
به سوالات زیادی جواب دادم.
بعد از آن تماس گرفتم.
میتوانم ماه آینده کار را شروع کنم.
خیلی خوشحال بودم.
مدتها رویای این کار را داشتم.
کار من جمعآوری داده است.
به نظرم جالب است.
هفته پیش هم کار کردم.
همکارانم به من کمک کردند.
همه چیز را به من نشان دادند.
آنها خیلی مهربان هستند.
نکات زیادی یاد میگیرم.
در آینده من هم کمک میکنم.
Es ist Prüfungszeit an der Universität.
Alle Studenten schreiben Prüfungen.
Sie lernen viel vorher.
Manchmal sind Prüfungen nicht gut.
Dann müssen sie sie wiederholen.
Ich schreibe drei Prüfungen.
Ich habe ein bisschen Angst.
Aber ich bin gut vorbereitet.
Wir sitzen in einem großen Raum.
Es ist sehr leise.
Ich beantworte alle Fragen.
Ich habe keine Probleme.
Die Prüfung ist leicht.
Ich bin froh.
Jetzt habe ich mehr Zeit.
Ich mache Sport und lese.
Ich treffe Freunde.
Am Abend gehen wir in eine Bar.
Wir feiern und haben Spaß.
زمان امتحانات در دانشگاه است.
همه دانشجویان امتحان میدهند.
قبل از آن زیاد درس میخوانند.
گاهی امتحانها خوب نیست.
باید دوباره امتحان بدهند.
من سه امتحان دارم.
کمی استرس دارم.
اما آماده هستم.
در یک سالن بزرگ هستیم.
خیلی ساکت است.
به همه سوالها جواب میدهم.
مشکلی ندارم.
امتحان آسان است.
خوشحال هستم.
الان زمان بیشتری دارم.
ورزش میکنم و کتاب میخوانم.
دوستانم را میبینم.
شب به بار میرویم.
جشن میگیریم و خوش میگذرد.
Ich rufe den Pizzaservice an.
Ich möchte eine Pizza bestellen.
Ich bestelle eine Salamipizza.
Der Mann fragt nach der Größe.
Ich frage nach groß und mittel.
Groß ist 32 cm.
Mittel ist 25 cm.
Ich nehme eine große Pizza.
Ich will extra Käse.
Das kostet mehr.
Ich sage meine Adresse.
Die Lieferung dauert 40 Minuten.
Ich bedanke mich.
Ich beende das Gespräch.
به پیتزافروشی زنگ میزنم.
میخواهم پیتزا سفارش دهم.
یک پیتزای سالامی سفارش میدهم.
مرد درباره اندازه میپرسد.
درباره بزرگ و متوسط سؤال میکنم.
بزرگ ۳۲ سانتیمتر است.
متوسط ۲۵ سانتیمتر است.
یک پیتزای بزرگ میگیرم.
پنیر اضافه میخواهم.
هزینه بیشتری دارد.
آدرسم را میدهم.
۴۰ دقیقه طول میکشد.
تشکر میکنم.
تماس را قطع میکنم.
Mein Freund heiratet heute.
Er heiratet mich.
Ich bin sehr glücklich.
Wir sind seit fünf Jahren ein Paar.
Wir laden nur wenige Gäste ein.
Wir wollen keine große Hochzeit.
Die Hochzeit ist gemütlich und schön.
Ich bin sehr aufgeregt.
Ich habe viele Fragen.
Sehe ich gut aus?
Ist mein Kleid schön?
Meine Freundin beruhigt mich.
Wir gehen in die Kirche.
Ich trage ein weißes Kleid.
Ich habe Blumen in meinen Haaren.
Ich sehe meinen Freund.
Er lächelt.
Ich habe keine Angst mehr.
Alles ist gut.
Nach der Hochzeit ist er mein Ehemann.
دوستپسرم امروز ازدواج میکند.
او با من ازدواج میکند.
من خیلی خوشحالم.
ما پنج سال است که با هم هستیم.
ما فقط چند مهمان دعوت میکنیم.
ما عروسی بزرگ نمیخواهیم.
عروسی ساده و زیبا است.
من خیلی هیجانزدهام.
من سوالهای زیادی دارم.
آیا خوب به نظر میرسم؟
آیا لباسم زیبا است؟
دوستم من را آرام میکند.
ما به کلیسا میرویم.
من یک لباس سفید میپوشم.
در موهایم گل دارم.
دوستم را میبینم.
او لبخند میزند.
دیگر ترسی ندارم.
همه چیز خوب است.
بعد از عروسی، او همسر من است.
Ich bin in einem Taxi.
Ich will ins Zentrum fahren.
Der Fahrer fragt nach dem Ziel.
Ich sage die Adresse.
Der Fahrer fährt los.
Er fragt, ob ich Tourist bin.
Ich mache Urlaub.
Ich wohne in Schweden.
Der Fahrer sagt, Schweden ist schön.
Das Taxi fährt schnell.
In 20 Minuten sind wir da.
Ich schaue aus dem Fenster.
Ich sehe Bäume und Häuser.
Frankfurt ist interessant.
Das Taxi stoppt.
Wir sind im Zentrum.
Die Fahrt kostet 24 Euro.
Ich bezahle.
Ich steige aus.
من داخل یک تاکسی هستم.
میخواهم به مرکز شهر بروم.
راننده مقصد را میپرسد.
من آدرس را میگویم.
راننده حرکت میکند.
او میپرسد آیا توریست هستم.
من در تعطیلات هستم.
من در سوئد زندگی میکنم.
راننده میگوید سوئد زیباست.
تاکسی سریع حرکت میکند.
در ۲۰ دقیقه میرسیم.
از پنجره نگاه میکنم.
درختها و خانهها را میبینم.
فرانکفورت جالب است.
تاکسی توقف میکند.
به مرکز شهر میرسیم.
هزینه ۲۴ یورو است.
پرداخت میکنم.
پیاده میشوم.
Ich bin im Hotel.
Ich habe ein Zimmer reserviert.
Die Frau am Empfang ist freundlich.
Sie fragt nach meinem Namen.
Ich heiße Max Weber.
Sie findet meine Reservierung.
Sie fragt nach meinem Gepäck.
Mein Koffer ist klein.
Ich brauche keine Hilfe.
Mein Zimmer ist Nummer 311.
Ich frage nach dem Auschecken.
Ich muss um 11 Uhr auschecken.
Ich frage nach dem Frühstück.
Das Frühstück ist inklusive.
Ich kann von 7 bis 9 frühstücken.
Ich gehe zum Fahrstuhl.
Der Fahrstuhl ist kaputt.
Ich nehme die Treppe.
Die Treppe ist lang.
Nach 15 Minuten bin ich im Zimmer.
من در هتل هستم.
یک اتاق رزرو کردهام.
زن پذیرش مهربان است.
او نام من را میپرسد.
اسم من مکس وبر است.
او رزرو من را پیدا میکند.
او درباره چمدان من میپرسد.
چمدان من کوچک است.
به کمک نیاز ندارم.
اتاق من شماره ۳۱۱ است.
درباره خروج سؤال میکنم.
باید ساعت ۱۱ خارج شوم.
درباره صبحانه میپرسم.
صبحانه شامل است.
میتوانم از ۷ تا ۹ صبحانه بخورم.
به سمت آسانسور میروم.
آسانسور خراب است.
از پله استفاده میکنم.
پلهها طولانی هستند.
بعد از ۱۵ دقیقه به اتاق میرسم.
Ich bin im Hotel.
Ich gehe ins Restaurant.
Ich bin hungrig.
Ein Kellner kommt.
Er fragt nach meiner Bestellung.
Ich weiß nicht, was ich nehme.
Der Kellner empfiehlt Steak und Salat.
Ein großes Steak kostet 13 Euro.
Ein kleines Steak kostet 9 Euro.
Ein großer Salat kostet 8 Euro.
Ein kleiner Salat kostet 4 Euro.
Ich nehme ein kleines Steak.
Ich nehme einen kleinen Salat.
Ich trinke Wasser.
Nach 15 Minuten kommt das Essen.
Ich sage danke.
Der Salat ist lecker.
Im Salat sind Oliven, Tomaten und Käse.
Das Steak ist saftig.
Alles schmeckt gut.
من در هتل هستم.
به رستوران میروم.
گرسنه هستم.
یک گارسون میآید.
او سفارش من را میپرسد.
نمیدانم چه بگیرم.
گارسون استیک و سالاد پیشنهاد میدهد.
یک استیک بزرگ ۱۳ یورو است.
یک استیک کوچک ۹ یورو است.
یک سالاد بزرگ ۸ یورو است.
یک سالاد کوچک ۴ یورو است.
یک استیک کوچک میگیرم.
یک سالاد کوچک میگیرم.
آب مینوشم.
بعد از ۱۵ دقیقه غذا میآید.
تشکر میکنم.
سالاد خوشمزه است.
در سالاد زیتون، گوجه و پنیر است.
استیک آبدار است.
همه چیز خوشمزه است.
Mark besucht ein Museum.
Das Museum ist sehr groß.
Es hat fünf Etagen.
Im Erdgeschoss ist der älteste Teil.
Im fünften Stock ist der neuste Teil.
Mark freut sich auf den neuen Teil.
Am Eingang kauft er ein Ticket.
Das Ticket kostet 5 Euro.
Mark findet das billig.
Die Ausstellung ist interessant.
Mark lernt viel.
Er ist 4 Stunden im Museum.
Er besucht alle Etagen.
Danach ist er müde.
Mark ist zufrieden.
Er hat viel über Deutschland gelernt.
Er will das Museum zeigen.
Er geht nach Hause.
Es ist schon dunkel.
مارک از یک موزه بازدید میکند.
موزه خیلی بزرگ است.
پنج طبقه دارد.
در طبقه همکف قدیمیترین بخش است.
در طبقه پنجم جدیدترین بخش است.
مارک منتظر بخش جدید است.
او در ورودی بلیت میخرد.
بلیت ۵ یورو است.
مارک فکر میکند ارزان است.
نمایشگاه جالب است.
مارک چیزهای زیادی یاد میگیرد.
او ۴ ساعت در موزه است.
او همه طبقهها را میبیند.
بعد از آن خسته میشود.
مارک راضی است.
او درباره آلمان چیزهای زیادی یاد گرفته است.
میخواهد موزه را نشان دهد.
به خانه میرود.
هوا تاریک شده است.
Jenny besucht ihre Freundin Mila.
Mila ist Deutsche.
Jenny kommt aus Frankreich.
Beide sind Studentinnen.
Jenny freut sich auf den Besuch.
Mila freut sich auch.
Jenny will Deutsch sprechen.
Mila will Französisch sprechen.
Jenny findet das Haus schnell.
Mila öffnet die Tür.
Sie begrüßen sich.
Die Wohnung ist klein.
Jenny mag die Wohnung.
Jenny reist seit einer Woche.
Die Reise ist gut, aber anstrengend.
Jenny ist müde.
Sie trinkt Kaffee.
Sie reden lange zusammen.
Sie sprechen über Familie und Studium.
Jenny reist morgen nach Paris.
جنی به دیدن دوستش میلا میرود.
میلا آلمانی است.
جنی از فرانسه آمده است.
هر دو دانشجو هستند.
جنی برای این دیدار خوشحال است.
میلا هم خوشحال است.
جنی میخواهد آلمانی صحبت کند.
میلا میخواهد فرانسوی صحبت کند.
جنی خانه را سریع پیدا میکند.
میلا در را باز میکند.
آنها به هم سلام میکنند.
خانه کوچک است.
جنی خانه را دوست دارد.
جنی یک هفته است سفر میکند.
سفر خوب ولی خستهکننده است.
جنی خسته است.
او قهوه مینوشد.
آنها مدت طولانی صحبت میکنند.
درباره خانواده و درس حرف میزنند.
جنی فردا به پاریس میرود.
Heute ist ein schlechter Morgen.
Der Kaffee ist alle.
Meine Freundin sagt, es gibt keinen Kaffee.
Ich frage, ob sie sicher ist.
Sie sagt, sie hat überall gesucht.
Kaffee ist wichtig für mich.
Ohne Kaffee bin ich müde.
Ich gehe zum Nachbarn.
Ich frage nach Kaffee.
Der Nachbar hilft mir.
Er gibt mir Kaffeepulver.
Ich sage danke.
Ich gehe nach Hause.
Meine Freundin fragt nach Kaffee.
Ich habe Kaffee bekommen.
Ich koche Kaffee.
Wir trinken zusammen Kaffee.
Jetzt ist es ein guter Morgen.
امروز صبح بدی است.
قهوه تمام شده است.
دوستم میگوید قهوه نداریم.
میپرسم آیا مطمئن است.
او میگوید همه جا را گشته است.
قهوه برای من مهم است.
بدون قهوه خسته هستم.
به همسایه میروم.
از او قهوه میخواهم.
همسایه کمک میکند.
او به من پودر قهوه میدهد.
تشکر میکنم.
به خانه برمیگردم.
دوستم درباره قهوه میپرسد.
من قهوه گرفتهام.
قهوه درست میکنم.
با هم قهوه مینوشیم.
حالا صبح خوبی است.
Heute habe ich verschlafen.
Normal stehe ich um 6 Uhr auf.
Heute wache ich um 7 Uhr auf.
Ich habe keine Zeit zu essen.
Ich dusche schnell.
Ich putze meine Zähne.
Ich fahre zur Arbeit.
Ich bin zu spät.
Es gibt starken Verkehr.
Ich kann nicht schnell fahren.
Ich werde wütend.
Ich komme zur Arbeit.
Ich parke mein Auto.
Die Sekretärin grüßt mich.
Mein Boss ist wütend.
Ich schreibe einen Bericht.
Nach einer Stunde bin ich fertig.
Ich mache eine Pause.
Ich trinke Kaffee.
Nach 8 Stunden fahre ich nach Hause.
امروز خواب ماندم.
معمولاً ساعت ۶ بیدار میشوم.
امروز ساعت ۷ بیدار شدم.
وقت غذا خوردن ندارم.
سریع دوش میگیرم.
دندانهایم را مسواک میزنم.
به سر کار میروم.
دیر کردهام.
ترافیک سنگین است.
نمیتوانم سریع رانندگی کنم.
عصبانی میشوم.
به محل کار میرسم.
ماشین را پارک میکنم.
منشی به من سلام میکند.
رئیسم عصبانی است.
یک گزارش مینویسم.
بعد از یک ساعت تمام میکنم.
استراحت میکنم.
قهوه مینوشم.
بعد از ۸ ساعت به خانه میروم.
Heute ist Sonntag.
Ich muss nicht arbeiten.
Der Sonntag ist ruhig.
Die Nachbarn sitzen im Garten.
Sie frühstücken zusammen.
Kinder spielen auf der Straße.
Ich esse Brot mit Käse.
Ich trinke Kaffee.
Nach dem Frühstück schlafe ich.
Ich liege in der Sonne.
Alles ist ruhig.
Man darf nicht laut sein.
Am Mittag lese ich ein Buch.
Ich sehe meinen Nachbarn.
Er gießt Blumen.
Wir sprechen kurz.
Am Abend schaue ich einen Film.
Ich koche Abendessen.
Ich esse Nudeln und Salat.
Ich denke an Montag.
امروز یکشنبه است.
لازم نیست کار کنم.
یکشنبه روز آرامی است.
همسایهها در باغ نشستهاند.
آنها صبحانه میخورند.
بچهها در خیابان بازی میکنند.
نان با پنیر میخورم.
قهوه مینوشم.
بعد از صبحانه میخوابم.
در آفتاب دراز میکشم.
همه جا آرام است.
نباید سر و صدا باشد.
ظهر کتاب میخوانم.
همسایهام را میبینم.
او به گلها آب میدهد.
کمی صحبت میکنیم.
شب فیلم میبینم.
شام میپزم.
پاستا و سالاد میخورم.
به دوشنبه فکر میکنم.
Ich gehe zur Bank.
Ich will Geld wechseln.
Ich plane eine Reise.
Ich brauche anderes Geld.
In der Bank ist es ruhig.
Die Leute sprechen leise.
Alles ist professionell.
Ich brauche 500 Euro.
Ich weiß nicht, wie viel Dollar das ist.
Ich warte in der Reihe.
Nach 10 Minuten bin ich dran.
Ich spreche mit einem Mitarbeiter.
Er gibt mir 570 Dollar.
Das ist gleich viel Geld.
Ich stecke das Geld ein.
Ich gehe nach draußen.
Ich bin froh.
In 2 Tagen fliege ich.
Ich denke an meine Reise.
به بانک میروم.
میخواهم پول تبدیل کنم.
برای سفر برنامه دارم.
به پول دیگر نیاز دارم.
در بانک آرام است.
مردم آرام صحبت میکنند.
همه چیز حرفهای است.
به ۵۰۰ یورو نیاز دارم.
نمیدانم چند دلار میشود.
در صف منتظر میمانم.
بعد از ۱۰ دقیقه نوبتم میشود.
با کارمند صحبت میکنم.
او ۵۷۰ دلار به من میدهد.
این همان مقدار پول است.
پول را در کیف میگذارم.
بیرون میروم.
خوشحال هستم.
دو روز دیگر پرواز دارم.
به سفرم فکر میکنم.
Wir machen Abendessen.
Es gibt keine Tomaten.
Wir haben Zwiebeln und Paprika.
Wir machen Salat.
Es gibt auch Kartoffeln und Spiegelei.
Meine Mutter wäscht den Salat.
Ich schäle die Zwiebeln.
Mein Bruder schält die Kartoffeln.
Meine Schwester hilft auch.
Meine Mutter schneidet die Kartoffeln.
Sie legt sie in die Pfanne.
Ich mache Salatsoße.
Mein Vater spricht mit meiner Schwester.
Sie stellt Teller auf den Tisch.
Sie stellt auch Gläser auf den Tisch.
Das Essen ist fertig.
Der Salat schmeckt gut.
Ich esse Kartoffeln und Ei.
Nach dem Essen putze ich meine Zähne.
Ich gehe ins Bett.
ما شام درست میکنیم.
گوجه نداریم.
پیاز و فلفل داریم.
سالاد درست میکنیم.
سیبزمینی و تخممرغ هم داریم.
مادرم سالاد را میشوید.
من پیازها را پوست میکنم.
برادرم سیبزمینیها را پوست میکند.
خواهرم هم کمک میکند.
مادرم سیبزمینیها را خرد میکند.
آنها را در ماهیتابه میگذارد.
من سس سالاد درست میکنم.
پدرم با خواهرم صحبت میکند.
او بشقابها را روی میز میگذارد.
لیوانها را هم میگذارد.
غذا آماده است.
سالاد خوشمزه است.
سیبزمینی و تخممرغ میخورم.
بعد از غذا دندانهایم را مسواک میزنم.
به تخت میروم.
Meine Schwester ist in der Schule.
Sie ist in der elften Klasse.
Der Unterricht beginnt um 8 Uhr.
Er endet um 15 Uhr.
Sie fährt mit dem Bus nach Hause.
Die Fahrt dauert 45 Minuten.
Sie ist müde.
Sie legt sich ins Bett.
Sie ruht 30 Minuten.
Am Nachmittag macht sie Hausaufgaben.
Sie mag keine Hausaufgaben.
Am Abend macht sie Sport.
Sie spielt Volleyball.
Sie geht joggen.
Nach dem Abendessen lernt sie.
Sie geht spät ins Bett.
Am Morgen ist sie müde.
Manchmal ist sie zu spät.
Ich gehe früh ins Bett.
Ich bin nie zu spät.
خواهرم در مدرسه است.
او در کلاس یازدهم است.
کلاسها ساعت ۸ شروع میشود.
ساعت ۱۵ تمام میشود.
با اتوبوس به خانه میآید.
مسیر ۴۵ دقیقه طول میکشد.
او خسته است.
در تخت دراز میکشد.
۳۰ دقیقه استراحت میکند.
بعدازظهر تکالیفش را انجام میدهد.
او تکلیف را دوست ندارد.
شب ورزش میکند.
والیبال بازی میکند.
میدود.
بعد از شام درس میخواند.
دیر میخوابد.
صبحها خسته است.
گاهی دیر میکند.
من زود میخوابم.
من هیچوقت دیر نمیکنم.
Heute ist Freitag.
Am Abend gehe ich in eine Bar.
Meine Freunde kommen auch.
In der Bar ist es laut.
Es sind viele Leute dort.
Die Leute singen und tanzen.
Sie trinken Bier.
Ich trinke auch Bier.
Ich rede mit meinen Freunden.
Wir sprechen über die Woche.
Wir sind Studenten.
Wir sprechen über Studium und Noten.
Wir sprechen auch über Sport.
Wir bleiben bis 12 Uhr.
Dann gehen wir nach Hause.
Wir fahren mit dem Bus.
Nach Alkohol darf man nicht fahren.
Ich habe kein Auto.
Ich laufe gerne.
Ich gehe jeden Tag zur Universität.
امروز جمعه است.
شب به بار میروم.
دوستانم هم میآیند.
در بار سر و صدا زیاد است.
آدمهای زیادی آنجا هستند.
مردم میخوانند و میرقصند.
آنها آبجو مینوشند.
من هم آبجو مینوشم.
با دوستانم صحبت میکنم.
درباره هفته حرف میزنیم.
ما دانشجو هستیم.
درباره درس و نمره حرف میزنیم.
درباره ورزش هم صحبت میکنیم.
تا ساعت ۱۲ میمانیم.
بعد به خانه میرویم.
با اتوبوس برمیگردیم.
بعد از نوشیدن نباید رانندگی کرد.
من ماشین ندارم.
پیادهروی را دوست دارم.
هر روز به دانشگاه میروم.
Laura und Frederik sind ein Paar.
Sie haben sich vor 3 Jahren getroffen.
Sie lieben sich sehr.
Sie wohnen in Münster.
Sie haben eine kleine Wohnung.
Sie wollen ein Haus kaufen.
Häuser sind teuer.
Laura will ein Kind.
Frederik sagt, es ist zu früh.
Er will zuerst ein Haus.
Frederik arbeitet in einer Schule.
Laura ist Malerin.
Laura kommt aus Italien.
Sie sprechen Englisch zu Hause.
Laura lernt Deutsch.
Frederik liebt Lauras Essen.
Laura kocht oft.
Sie liest Kochbücher.
Sie wollen heiraten.
Sie haben sich verlobt.
لورا و فردریک یک زوج هستند.
آنها سه سال پیش با هم آشنا شدند.
آنها خیلی همدیگر را دوست دارند.
در مونستر زندگی میکنند.
یک خانه کوچک دارند.
میخواهند خانه بخرند.
خانهها گران هستند.
لورا بچه میخواهد.
فردریک میگوید زود است.
اول میخواهد خانه بخرد.
فردریک در مدرسه کار میکند.
لورا نقاش است.
لورا از ایتالیا آمده است.
در خانه انگلیسی صحبت میکنند.
لورا آلمانی یاد میگیرد.
فردریک غذای لورا را دوست دارد.
لورا زیاد آشپزی میکند.
کتاب آشپزی میخواند.
میخواهند ازدواج کنند.
نامزد کردهاند.
Ein Mann ruft: Hände hoch!
Er hat eine Pistole.
Ich habe Angst.
Ich hebe meine Hände.
Der Mann kommt näher.
Ich schwitze.
Er fragt nach Geld und Handy.
Ich habe beides.
Mein Handy ist links.
Mein Geld ist rechts.
Ich gebe ihm mein Handy.
Dann gebe ich ihm mein Geld.
Der Mann nimmt alles.
Ich höre Sirenen.
Die Polizei kommt.
Der Mann rennt weg.
Die Polizei fragt mich.
Ich zeige die Richtung.
Der Polizist rennt.
Ich habe keine Angst mehr.
یک مرد میگوید: دستها بالا!
او اسلحه دارد.
من میترسم.
دستهایم را بالا میبرم.
مرد نزدیک میشود.
عرق میکنم.
او پول و موبایل میخواهد.
هر دو را دارم.
موبایلم در سمت چپ است.
پولم در سمت راست است.
موبایلم را میدهم.
بعد پولم را میدهم.
مرد همه را میگیرد.
صدای آژیر میشنوم.
پلیس میآید.
مرد فرار میکند.
پلیس از من میپرسد.
جهت را نشان میدهم.
پلیس میدود.
دیگر نمیترسم.
Ich habe meinen Schlüssel vergessen.
Ich stehe vor meiner Tür.
Ich kann nicht ins Haus.
Ich rufe meine Frau an.
Sie hört ihr Handy nicht.
Ich warte eine Stunde.
Meine Frau kommt in 3 Stunden.
Ich denke an eine Bar.
Ich muss noch arbeiten.
Ich gehe in den Garten.
Ich suche ein offenes Fenster.
Alle Fenster sind zu.
Die Tür ist auch zu.
Ich gehe zum Nachbarn.
Ich frage nach dem Schlüssel.
Der Nachbar hat meinen Schlüssel.
Ich bin erleichtert.
Er gibt mir den Schlüssel.
Ich gehe ins Haus.
Ich bin froh.
کلیدم را جا گذاشتهام.
جلوی در ایستادهام.
نمیتوانم وارد خانه شوم.
به همسرم زنگ میزنم.
او گوشی را نمیشنود.
یک ساعت منتظر میمانم.
همسرم ۳ ساعت دیگر میآید.
به رفتن به بار فکر میکنم.
باید کار کنم.
به حیاط میروم.
دنبال پنجره باز میگردم.
همه پنجرهها بسته است.
در هم بسته است.
به همسایه میروم.
درباره کلید میپرسم.
همسایه کلید را دارد.
خیالم راحت میشود.
کلید را به من میدهد.
وارد خانه میشوم.
خوشحال هستم.
Torsten ist am Bahnhof.
Er will eine Zugkarte kaufen.
Er hat sein Geld vergessen.
Er steht vor dem Automaten.
Er denkt nach.
Er hat ein Problem.
Soll er nach Hause gehen?
Er muss in die Stadt.
Er will Medizin kaufen.
Die Apotheke schließt bald.
Er ruft seinen Vater an.
Sein Vater hilft ihm.
Er soll zum Onkel gehen.
Der Onkel wohnt in der Nähe.
Torsten geht zu ihm.
Der Onkel gibt ihm Geld.
Torsten kauft die Fahrkarte.
Er fährt in die Stadt.
Er ist erleichtert.
تورستن در ایستگاه است.
میخواهد بلیت قطار بخرد.
پولش را جا گذاشته است.
جلوی دستگاه ایستاده است.
فکر میکند.
مشکل دارد.
آیا به خانه برگردد؟
باید به شهر برود.
میخواهد دارو بخرد.
داروخانه زود بسته میشود.
به پدرش زنگ میزند.
پدرش کمک میکند.
باید پیش عمو برود.
عمو نزدیک ایستگاه است.
به او میرود.
عمو به او پول میدهد.
بلیت میخرد.
به شهر میرود.
خیالش راحت میشود.
Melanie hat sich verlaufen.
Sie sucht ihr Hotel.
Sie fragt einen Mann.
Der Mann will helfen.
Er kennt die Straße nicht genau.
Melanie fragt eine andere Person.
Der Mann erklärt den Weg.
Sie geht geradeaus.
Dann geht sie nach links.
Dann nach rechts.
Sie findet das Hotel nicht.
Sie fragt eine Frau.
Die Frau hilft ihr.
Sie ruft die Polizei.
Melanie wartet.
Die Polizei kommt.
Sie fragen nach dem Hotel.
Sie fahren Melanie.
Melanie kommt an.
Ihre Mutter ist erleichtert.
ملانی راه را گم کرده است.
دنبال هتلش میگردد.
از یک مرد سؤال میکند.
مرد میخواهد کمک کند.
اما دقیق مسیر را نمیداند.
ملانی از یک نفر دیگر میپرسد.
مرد مسیر را توضیح میدهد.
او مستقیم میرود.
بعد به چپ میرود.
بعد به راست میرود.
هتل را پیدا نمیکند.
از یک زن سؤال میکند.
زن به او کمک میکند.
پلیس را صدا میزند.
ملانی منتظر میماند.
پلیس میآید.
از هتل میپرسند.
او را میبرند.
ملانی میرسد.
مادرش خوشحال میشود.
Paul ist krank.
Er hat Schmerzen.
Er sucht eine Telefonnummer.
Er ruft den Doktor an.
Er spricht mit einer Frau.
Er hat Bauchschmerzen.
Er hat Kopfschmerzen.
Der Termin ist um 12:30.
Paul will früher kommen.
Die Schmerzen sind stark.
Die Frau sagt: Krankenhaus.
Er soll einen Krankenwagen rufen.
Paul ruft den Krankenwagen.
Er fährt ins Krankenhaus.
Der Arzt untersucht ihn.
Paul bleibt eine Nacht.
Am nächsten Tag wird er untersucht.
Am Abend ist er gesund.
Er geht nach Hause.
Er ist froh.
پاول بیمار است.
درد دارد.
دنبال شماره تلفن میگردد.
به دکتر زنگ میزند.
با یک خانم صحبت میکند.
دلدرد دارد.
سردرد دارد.
وقت ملاقات ساعت ۱۲:۳۰ است.
پاول میخواهد زودتر بیاید.
درد شدید است.
زن میگوید بیمارستان.
باید آمبولانس بگیرد.
پاول آمبولانس را صدا میزند.
به بیمارستان میرود.
دکتر او را معاینه میکند.
یک شب میماند.
روز بعد بررسی میشود.
شب خوب میشود.
به خانه میرود.
خوشحال است.
Ich war ein wildes Kind.
Meine Großmutter hat auf uns aufgepasst.
Wir haben viel gespielt.
Wir waren Piraten.
Wir waren Ärzte und Polizisten.
Im Sommer spielten wir draußen.
Wir spielten Feuerwehr.
Wir hatten viel Spaß.
Manchmal haben wir uns verletzt.
Unsere Großmutter hat uns geholfen.
Sie hat uns zum Arzt gebracht.
Sie kocht sehr gut.
Sie ist die beste Köchin.
Sie fragt jeden Abend nach dem Essen.
Wir essen oft Spaghetti.
Wir schlafen zusammen.
Sie weckt uns früh.
Früh aufstehen ist wichtig.
Jetzt verstehe ich das.
Ich vermisse sie.
من بچه شیطونی بودم.
مادربزرگم از ما مراقبت میکرد.
خیلی بازی میکردیم.
دزد دریایی بودیم.
دکتر و پلیس بودیم.
تابستان بیرون بازی میکردیم.
آتشنشان بازی میکردیم.
خیلی خوش میگذشت.
گاهی زخمی میشدیم.
مادربزرگ کمک میکرد.
ما را پیش دکتر میبرد.
خیلی خوب آشپزی میکند.
بهترین آشپز است.
هر شب درباره غذا میپرسید.
اغلب اسپاگتی میخوردیم.
با هم میخوابیدیم.
صبح زود بیدارمان میکرد.
زود بیدار شدن مهم است.
حالا میفهمم.
دلم برایش تنگ شده.
Mein Handy ist kaputt.
Ich muss es reparieren.
Ich gehe in ein Geschäft.
Das Glas ist kaputt.
Die Reparatur kostet 50 Euro.
Das ist teuer.
Ein anderes Geschäft ist teurer.
Dort kostet es 80 Euro.
Ich kann ein neues Handy kaufen.
Der Mann ist freundlich.
Die Reparatur dauert eine Stunde.
Ich gehe einkaufen.
Ich kaufe Lebensmittel und Wasser.
Ich warte.
Nach einer Stunde ist es fertig.
Ich bezahle.
Ich gehe nach Hause.
Ich zeige das Handy.
Meine Freundin ist zufrieden.
Mein Handy ist wichtig.
گوشی من خراب شده است.
باید آن را تعمیر کنم.
به یک مغازه میروم.
شیشه گوشی شکسته است.
تعمیر ۵۰ یورو هزینه دارد.
این گران است.
مغازه دیگر گرانتر است.
آنجا ۸۰ یورو است.
میتوانم گوشی جدید بخرم.
مرد مهربان است.
تعمیر یک ساعت طول میکشد.
برای خرید میروم.
غذا و آب میخرم.
منتظر میمانم.
بعد از یک ساعت آماده است.
پول میدهم.
به خانه میروم.
گوشی را نشان میدهم.
دوستم راضی است.
گوشی برایم مهم است.
Ich heiße Max.
Ich bin 26 Jahre alt.
Ich komme aus Schweden.
Ich habe Urlaub.
Mein Flugzeug landet in Frankfurt.
Ich warte auf meinen Koffer.
Es dauert lange.
Ich bekomme meinen Koffer.
Ich gehe zum Ausgang.
Der Flughafen ist groß.
Ich finde den Ausgang nicht.
Ich frage einen Mitarbeiter.
Er hilft mir.
Ich gehe geradeaus.
Ich sehe ein Schild.
Auf dem Schild steht Ausgang.
Ich finde den Ausgang.
Ich gehe nach draußen.
Ich nehme ein Taxi.
Ich fahre in die Stadt.
اسم من مکس است.
۲۶ ساله هستم.
از سوئد آمدهام.
در تعطیلات هستم.
هواپیما در فرانکفورت فرود میآید.
منتظر چمدانم هستم.
طول میکشد.
چمدانم را میگیرم.
به سمت خروجی میروم.
فرودگاه بزرگ است.
خروجی را پیدا نمیکنم.
از یک کارمند سؤال میکنم.
او کمک میکند.
مستقیم میروم.
یک تابلو میبینم.
روی آن نوشته خروجی.
خروجی را پیدا میکنم.
به بیرون میروم.
تاکسی میگیرم.
به شهر میروم.
Ich brauche Urlaub.
Ich habe lange keinen Urlaub gehabt.
Ich will eine Pause machen.
Ich gehe zu meinem Chef.
Ich klopfe an die Tür.
Ich gehe ins Büro.
Der Chef ist beschäftigt.
Er sitzt am Tisch.
Auf dem Tisch liegen Papiere.
Ich bin nervös.
Ich frage nach Urlaub.
Ich will nach Spanien fahren.
Mit meiner Familie.
Ich will nächste Woche fahren.
Für zwei Wochen.
Der Chef prüft es.
Er sagt ja.
Ich bin froh.
Ich schreibe meiner Frau.
Alle freuen sich.
به مرخصی نیاز دارم.
مدت زیادی مرخصی نگرفتهام.
میخواهم استراحت کنم.
پیش رئیس میروم.
در میزنم.
وارد دفتر میشوم.
رئیس مشغول است.
پشت میز نشسته است.
روی میز کاغذ هست.
استرس دارم.
درخواست مرخصی میکنم.
میخواهم به اسپانیا بروم.
با خانوادهام.
هفته بعد میروم.
برای دو هفته.
رئیس بررسی میکند.
میگوید بله.
خوشحال میشوم.
به همسرم پیام میدهم.
همه خوشحال میشوند.
Daniel geht in den Zoo.
Er ist mit seiner Familie.
Er hat zwei Kinder.
Sie heißen Mila und Peter.
Mila ist 6 Jahre alt.
Peter ist 8 Jahre alt.
Sie sehen Tiere.
Mila mag Löwen.
Peter mag Bären.
Sie sehen zuerst Ziegen.
Sie füttern die Ziegen.
Die Kinder sind aufgeregt.
Die Ziegen kommen nah.
Dann gehen sie weiter.
Sie sehen Bären.
Es gibt eine Familie von Bären.
Der kleine Bär ist süß.
Die Kinder haben Angst vor großen Bären.
Sie gehen zu den Löwen.
Mila weiß viel über Löwen.
دنیل به باغوحش میرود.
با خانوادهاش است.
دو فرزند دارد.
اسمشان میلا و پیتر است.
میلا ۶ ساله است.
پیتر ۸ ساله است.
حیوانات را میبینند.
میلا شیر را دوست دارد.
پیتر خرس را دوست دارد.
اول بزها را میبینند.
به بزها غذا میدهند.
بچهها هیجانزده هستند.
بزها نزدیک میشوند.
بعد ادامه میدهند.
خرسها را میبینند.
یک خانواده خرس وجود دارد.
خرس کوچک بامزه است.
بچهها از خرس بزرگ میترسند.
به سمت شیرها میروند.
میلا درباره شیرها زیاد میداند.
Max hat viel Arbeit.
Er hat wenig Zeit.
Er ist müde.
Er hat Kopfweh.
Er muss bis nächste Woche fertig sein.
Er ruft seinen Freund an.
Er bittet um Hilfe.
Sein Freund sagt ja.
Er hat Zeit.
Er fragt nach der Arbeit.
Max erklärt alles.
Er schickt die Daten.
Der Freund hilft ihm.
Max ist froh.
Er ist nicht allein.
Die Arbeit ist einfacher.
Freunde helfen sich.
Max hilft auch später.
Das ist wichtig.
Freunde sind wichtig.
مکس کار زیادی دارد.
وقت کمی دارد.
خسته است.
سردرد دارد.
باید تا هفته بعد تمام کند.
به دوستش زنگ میزند.
درخواست کمک میکند.
دوستش قبول میکند.
وقت دارد.
درباره کار میپرسد.
مکس توضیح میدهد.
دادهها را میفرستد.
دوستش کمک میکند.
مکس خوشحال است.
تنها نیست.
کار راحتتر میشود.
دوستان به هم کمک میکنند.
مکس هم کمک میکند.
این مهم است.
دوستی مهم است.
Wir gehen durch die Stadt.
Meine Freundin ist wütend.
Sie sagt, wir gehen falsch.
Ich denke, wir sind richtig.
Ich habe einen Stadtplan.
Wir streiten uns.
Ich erkläre den Weg.
Wir sollen nach links gehen.
Meine Freundin sagt nein.
Sie hat den Platz gesehen.
Sie zeigt den Stadtplan.
Ich bin unsicher.
Wir gehen zurück.
Wir laufen 200 Meter.
Jetzt sehe ich den Platz.
Meine Freundin hatte recht.
Ich entschuldige mich.
Sie sagt: Kein Problem.
Jeder macht Fehler.
Wir gehen weiter.
ما در شهر راه میرویم.
دوستم عصبانی است.
میگوید راه اشتباه است.
فکر میکنم درست میرویم.
نقشه دارم.
بحث میکنیم.
مسیر را توضیح میدهم.
باید به چپ برویم.
دوستم میگوید نه.
او میدان را دیده است.
نقشه را نشان میدهد.
شک میکنم.
برمیگردیم.
۲۰۰ متر راه میرویم.
حالا میدان را میبینم.
دوستم درست میگفت.
عذرخواهی میکنم.
میگوید مشکلی نیست.
همه اشتباه میکنند.
ادامه میدهیم.
Ich bin in einer Stadt.
Ich habe ein Problem.
Ich muss auf die Toilette.
Ich finde keine Toilette.
Es ist dringend.
Sehr dringend.
Ich suche eine Toilette.
Ich gehe in ein Geschäft.
Ich frage nach einer Toilette.
Die Frau sagt nein.
Sie hilft mir.
Sie sagt: Geh zu Starbucks.
Ich muss nach links gehen.
Ich bedanke mich.
Ich gehe raus.
Ich gehe nach links.
Ich hoffe, ich finde es.
Ich habe es eilig.
Ich suche weiter.
Ich brauche dringend eine Toilette.
من در یک شهر هستم.
یک مشکل دارم.
باید به دستشویی بروم.
هیچ دستشویی پیدا نمیکنم.
خیلی ضروری است.
خیلی خیلی فوری است.
دنبال دستشویی میگردم.
به یک مغازه میروم.
درباره دستشویی سؤال میکنم.
زن میگوید ندارد.
اما کمک میکند.
میگوید به استارباکس برو.
باید به چپ بروم.
تشکر میکنم.
بیرون میروم.
به چپ میروم.
امیدوارم پیدا کنم.
عجله دارم.
ادامه میدهم.
خیلی به دستشویی نیاز دارم.
Wir fahren zu einer Burg.
Die Burg heißt Trifels.
Sie ist sehr alt.
Sie ist über 800 Jahre alt.
Die Burg ist auf einem Berg.
Wir fahren durch den Wald.
Wir parken das Auto.
Wir laufen weiter.
Nach 10 Minuten sind wir da.
Die Burg ist groß.
Es ist windig.
Mir ist kalt.
Ich brauche meine Jacke.
Meine Freundin hilft mir.
Wir gehen in die Burg.
Es gibt einen Turm.
Es gibt zwei Räume.
Der König hat dort gelebt.
Wir sehen die Küche.
Wir machen Fotos.
ما به یک قلعه میرویم.
اسم قلعه تریفلس است.
خیلی قدیمی است.
بیش از ۸۰۰ سال قدمت دارد.
روی کوه قرار دارد.
از جنگل عبور میکنیم.
ماشین را پارک میکنیم.
پیاده ادامه میدهیم.
بعد از ۱۰ دقیقه میرسیم.
قلعه بزرگ است.
باد میوزد.
سردم است.
به کاپشنم نیاز دارم.
دوستم کمک میکند.
داخل قلعه میرویم.
یک برج دارد.
دو اتاق دارد.
پادشاه آنجا زندگی میکرد.
آشپزخانه را میبینیم.
عکس میگیریم.
Ich bin in Deutschland.
Ich wohne in einem Dorf.
Ich habe eine Einladung.
Meine Nachbarn laden mich ein.
Ich bin aufgeregt.
Ich habe viele Fragen.
Muss ich etwas mitbringen?
Gibt es Regeln?
Ich rufe meinen Freund an.
Er hilft mir.
Er sagt: Keine Angst.
Es gibt einfache Regeln.
Man darf nicht sprechen.
Nicht mit vollem Mund.
Jetzt bin ich ruhiger.
Ich bin bereit.
Ich gehe zu meinen Nachbarn.
Ich habe keine Angst mehr.
Ich freue mich.
Ich will mehr Einladungen.
من در آلمان هستم.
در یک روستا زندگی میکنم.
دعوت شدهام.
همسایهها مرا دعوت کردهاند.
هیجانزدهام.
سوالات زیادی دارم.
آیا باید چیزی ببرم؟
قانونی هست؟
به دوستم زنگ میزنم.
او کمک میکند.
میگوید نترس.
قوانین ساده هستند.
نباید حرف زد.
وقتی دهان پر است.
حالا آرامترم.
آمادهام.
به خانه همسایه میروم.
دیگر نمیترسم.
خوشحالم.
دعوتهای بیشتری میخواهم.
Ich habe Post bekommen.
Ich war nicht zuhause.
Ein Brief ist im Briefkasten.
Ich lese den Brief.
Ich muss zur Post gehen.
Ich hole ein Einschreiben ab.
Ich bin nervös.
Ich habe viele Fragen.
Ist etwas passiert?
Ich fahre zur Post.
Ich spreche mit einer Mitarbeiterin.
Sie sucht den Brief.
Sie findet das Einschreiben.
Sie fragt nach meinem Ausweis.
Ich zeige meinen Ausweis.
Ich bekomme den Brief.
Ich öffne ihn.
Es ist Werbung.
Ich bin erleichtert.
Alles ist gut.
نامه دریافت کردهام.
خانه نبودم.
یک نامه در صندوق است.
نامه را میخوانم.
باید به اداره پست بروم.
نامه سفارشی میگیرم.
استرس دارم.
سوالات زیادی دارم.
آیا چیزی شده؟
به پست میروم.
با یک کارمند صحبت میکنم.
او نامه را پیدا میکند.
نامه را میدهد.
کارت شناسایی میخواهد.
مدرک را نشان میدهم.
نامه را میگیرم.
آن را باز میکنم.
تبلیغ است.
خیالم راحت میشود.
همه چیز خوب است.
Ich gehe auf den Weihnachtsmarkt.
Ich bin mit meiner Freundin.
Es ist der 23. Dezember.
Morgen ist Weihnachten.
Die Stadt ist schön.
Alles ist geschmückt.
Es ist kalt.
Es schneit.
Wir tragen warme Kleidung.
Wir hören Musik.
Wir trinken Glühwein.
Der Glühwein ist heiß.
Er schmeckt gut.
Wir essen Plätzchen.
Wir reden und lachen.
Wir tanzen.
Es gibt viele Stände.
Man verkauft Essen und Getränke.
Wir gehen um 12 nach Hause.
Nächstes Jahr kommen wir wieder.
به بازار کریسمس میروم.
با دوستم هستم.
۲۳ دسامبر است.
فردا کریسمس است.
شهر زیباست.
همه چیز تزئین شده است.
هوا سرد است.
برف میبارد.
لباس گرم پوشیدهایم.
موسیقی گوش میدهیم.
گلوواین مینوشیم.
گلوواین گرم است.
خوشمزه است.
شیرینی میخوریم.
حرف میزنیم و میخندیم.
میرقصیم.
غرفههای زیادی هست.
غذا و نوشیدنی میفروشند.
ساعت ۱۲ به خانه میرویم.
سال بعد دوباره میآییم.
Heute ist Vatertag.
Ich habe ein Geschenk.
Ich kaufe ein Buch.
Mein Vater liebt Bücher.
Er liest Krimis.
Er mag Rätsel.
Ich hoffe, es gefällt ihm.
Ich lese auch gerne.
Ich habe viele Bücher.
Ich lese oft.
Manchmal lese ich zu viel.
Meine Frau sagt: Stop.
Mein Vater hat viel Zeit.
Ich habe wenig Zeit.
Ich besuche ihn.
Er freut sich.
Wir essen zusammen.
Wir haben Spaß.
Ich bin glücklich.
Manchmal bin ich traurig.
امروز روز پدر است.
یک هدیه دارم.
یک کتاب میخرم.
پدرم کتاب دوست دارد.
رمان پلیسی میخواند.
حل معما را دوست دارد.
امیدوارم خوشش بیاید.
من هم خواندن را دوست دارم.
کتابهای زیادی دارم.
زیاد مطالعه میکنم.
گاهی زیاد میخوانم.
همسرم میگوید بس کن.
پدرم وقت زیادی دارد.
من وقت کمی دارم.
به دیدنش میروم.
خوشحال میشود.
با هم غذا میخوریم.
خوش میگذرانیم.
خوشحال هستم.
گاهی ناراحت میشوم.
Ich esse im Restaurant.
Ich esse Fisch.
Ich esse Kartoffeln und Salat.
Das Essen ist lecker.
Ich rufe den Kellner.
Ich will bezahlen.
Ich gebe meine Karte.
Der Kellner sagt nein.
Nur Bargeld ist möglich.
Ich bin verwirrt.
Ich frage noch einmal.
Das Essen kostet 23,90 Euro.
Ich schaue mein Geld.
Ich habe genug Geld.
Ich bezahle.
Ich gebe Trinkgeld.
Der Kellner bedankt sich.
Ich gehe nach Hause.
Ich habe Glück gehabt.
Ich lerne etwas.
در رستوران غذا میخورم.
ماهی میخورم.
سیبزمینی و سالاد میخورم.
غذا خوشمزه است.
گارسون را صدا میکنم.
میخواهم پرداخت کنم.
کارت میدهم.
گارسون میگوید نه.
فقط نقدی است.
گیج میشوم.
دوباره میپرسم.
هزینه ۲۳.۹۰ یورو است.
پولم را نگاه میکنم.
پول کافی دارم.
پرداخت میکنم.
انعام میدهم.
گارسون تشکر میکند.
به خانه میروم.
خوششانس بودم.
چیزی یاد میگیرم.
Ich habe ein Date.
Ich lade ein Mädchen ein.
Wir gehen ins Restaurant.
Wir treffen uns davor.
Ein Kellner kommt.
Er spricht schnell.
Ich bitte um langsames Sprechen.
Wir bekommen einen Tisch.
Ich frage nach Empfehlungen.
Der Kellner empfiehlt Fisch und Salat.
Ich bin unsicher.
Meine Freundin bestellt.
Wir bestellen Salat und Bier.
Wir reden zusammen.
Sie sagt: Du sprichst gut Deutsch.
Ich lache.
Das Essen kommt.
Es ist lecker.
Ich bezahle.
Wir gehen nach Hause.
یک قرار دارم.
یک دختر را دعوت میکنم.
به رستوران میرویم.
جلوی رستوران همدیگر را میبینیم.
گارسون میآید.
سریع حرف میزند.
میگویم آهستهتر صحبت کند.
یک میز میگیریم.
درباره غذا میپرسم.
گارسون غذا پیشنهاد میدهد.
مطمئن نیستم.
دوستم سفارش میدهد.
سالاد و نوشیدنی میگیریم.
با هم صحبت میکنیم.
میگوید آلمانیات خوب است.
میخندم.
غذا میآید.
خوشمزه است.
من حساب میکنم.
میرویم.
Max und Paul sind im Dorf.
Sie reisen durch Deutschland.
Sie wollen nicht nur Städte sehen.
Sie bleiben eine Nacht.
Sie mieten eine Wohnung.
Das Dorf ist ruhig.
Es gibt wenige Menschen.
Es gibt wenig Verkehr.
Max mag die Ruhe.
Paul mag das Dorf auch.
Sie suchen die Wohnung.
Die Häuser sind schön.
Paul will vielleicht hier wohnen.
Max denkt an die Stadt.
Die Stadt ist besser für Arbeit.
Sie finden die Wohnung.
Eine Frau öffnet die Tür.
Sie zeigt ihnen alles.
Die Wohnung ist groß.
Sie schlafen gut.
مکس و پاول در یک روستا هستند.
در آلمان سفر میکنند.
فقط شهر نمیخواهند ببینند.
یک شب میمانند.
یک خانه اجاره میکنند.
روستا آرام است.
آدمهای کمی هستند.
ترافیک کم است.
مکس آرامش را دوست دارد.
پاول هم دوست دارد.
دنبال خانه میگردند.
خانهها زیبا هستند.
پاول میخواهد اینجا زندگی کند.
مکس به شهر فکر میکند.
شهر برای کار بهتر است.
خانه را پیدا میکنند.
یک زن در را باز میکند.
خانه را نشان میدهد.
خانه بزرگ است.
خوب میخوابند.
Meine Mutter weckt mich.
Es ist früh am Morgen.
Ich will nicht aufstehen.
Es ist noch dunkel.
Ich sage: Noch 5 Minuten.
Ich schlafe weiter.
Mein Bruder kommt.
Er macht das Licht an.
Er sagt: Aufstehen!
Ich muss zur Schule.
Ich stehe langsam auf.
Ich habe Kopfweh.
Ich mache Kaffee.
Der Kaffee hilft.
Ich dusche.
Mein Vater spricht mit mir.
Ich habe schlecht geschlafen.
Er sagt: Schlaf früher.
Ich habe wenig Zeit.
Ich will viel machen.
مادرم مرا بیدار میکند.
صبح زود است.
نمیخواهم بلند شوم.
هنوز تاریک است.
میگویم ۵ دقیقه دیگر.
دوباره میخوابم.
برادرم میآید.
چراغ را روشن میکند.
میگوید بلند شو!
باید به مدرسه بروم.
آهسته بلند میشوم.
سردرد دارم.
قهوه درست میکنم.
قهوه کمک میکند.
دوش میگیرم.
پدرم صحبت میکند.
بد خوابیدهام.
میگوید زود بخواب.
وقت کم دارم.
کارهای زیادی دارم.
Plötzlich ist es dunkel.
Das Licht ist aus.
Ich sehe nichts.
Ich habe Angst.
Ich rufe meinen Vater.
Niemand antwortet.
Ich gehe langsam.
Ich gehe vorsichtig.
Ich gehe in die Küche.
Meine Mutter ist da.
Sie zündet Kerzen an.
Es ist ein Stromausfall.
Das passiert manchmal.
Das Licht ist schön.
Wir sitzen zusammen.
Meine Mutter erklärt alles.
Der Strom kommt zurück.
Ich bin nervös.
Meine Mutter beruhigt mich.
Alles wird gut.
ناگهان تاریک میشود.
چراغها خاموش میشوند.
هیچ چیز نمیبینم.
میترسم.
پدرم را صدا میزنم.
کسی جواب نمیدهد.
آهسته راه میروم.
با احتیاط حرکت میکنم.
به آشپزخانه میروم.
مادرم آنجاست.
شمع روشن میکند.
قطع برق است.
گاهی اتفاق میافتد.
نور شمع زیباست.
با هم مینشینیم.
مادرم توضیح میدهد.
برق برمیگردد.
ناراحتم.
مادرم آرامم میکند.
همه چیز درست میشود.
Ich bin zum Grillen eingeladen.
Wir machen ein Feuer.
Wir grillen zusammen.
Ich bringe Fleisch.
Ich mache Salat.
Meine Freunde bringen auch Essen.
Wir treffen uns um 7 Uhr.
Wir haben viel Spaß.
Ich esse viel.
Wir reden und lachen.
Am Ende löschen wir das Feuer.
Es wird dunkel.
Wir haben Lampen.
Wir gehen zu den Autos.
Wir fahren nach Hause.
Ich rieche nach Feuer.
Meine Mutter sagt: Duschen.
Ich gehe duschen.
Ich lese ein bisschen.
Ich schlafe gut.
به یک باربیکیو دعوت شدهام.
آتش درست میکنیم.
با هم غذا کباب میکنیم.
گوشت میآورم.
سالاد درست میکنم.
دوستانم هم غذا میآورند.
ساعت ۷ جمع میشویم.
خیلی خوش میگذرد.
زیاد غذا میخورم.
حرف میزنیم و میخندیم.
آخر آتش را خاموش میکنیم.
هوا تاریک میشود.
چراغ داریم.
به سمت ماشینها میرویم.
به خانه میرویم.
بوی دود میدهم.
مادرم میگوید برو دوش بگیر.
دوش میگیرم.
کمی میخوانم.
خوب میخوابم.
Das Telefon klingelt.
Ich rufe an.
Ich will mich anmelden.
Es gibt viele Kurse.
Ich frage nach Informationen.
Es gibt Anfänger und Profis.
Ich weiß nicht, was ich wählen soll.
Ich kann einen Test machen.
Der Kurs kostet Geld.
Ich bin Student.
Ich zahle weniger.
Der Kurs kostet 200 Euro.
Der Kurs beginnt im Januar.
Er endet im März.
Ich habe jeden Tag Unterricht.
Ich lerne viel.
Ich melde mich an.
Ich gebe meine Daten.
Ich beende das Gespräch.
Ich freue mich.
تلفن زنگ میخورد.
تماس میگیرم.
میخواهم ثبتنام کنم.
کلاسهای زیادی هست.
اطلاعات میپرسم.
کلاس مبتدی و حرفهای هست.
نمیدانم کدام را انتخاب کنم.
میتوانم تست بدهم.
کلاس هزینه دارد.
دانشجو هستم.
کمتر پول میدهم.
هزینه ۲۰۰ یورو است.
کلاس در ژانویه شروع میشود.
در مارس تمام میشود.
هر روز کلاس دارم.
زیاد یاد میگیرم.
ثبتنام میکنم.
اطلاعاتم را میدهم.
تماس را قطع میکنم.
خوشحال هستم.
Wir sind im Unterricht.
Wir hören ein lautes Geräusch.
Es ist der Feueralarm.
Die Lehrerin ruft uns.
Wir gehen nach draußen.
Wir benutzen Fluchtwege.
Wir folgen den Schildern.
Wir gehen auf den Schulhof.
Alle Schüler sind dort.
Die Lehrerin zählt uns.
Alle sind da.
Der Direktor ist erleichtert.
Die Feuerwehr kommt.
Es ist nur eine Übung.
Wir lernen etwas.
Wir müssen schnell sein.
Alle sind in 5 Minuten draußen.
Der Direktor ist zufrieden.
Die Feuerwehr lobt uns.
Wir sind stolz.
در کلاس هستیم.
یک صدای بلند میشنویم.
آلارم آتش است.
معلم ما را صدا میزند.
به بیرون میرویم.
از مسیر فرار استفاده میکنیم.
تابلوها را دنبال میکنیم.
به حیاط مدرسه میرویم.
همه دانشآموزان آنجا هستند.
معلم ما را میشمارد.
همه حاضر هستند.
مدیر راحت میشود.
آتشنشانی میآید.
فقط یک تمرین است.
چیزی یاد میگیریم.
باید سریع باشیم.
همه در ۵ دقیقه خارج میشوند.
مدیر راضی است.
آتشنشانها ما را تشویق میکنند.
ما افتخار میکنیم.
Max sitzt im Café.
Er trinkt Kaffee.
Er benutzt sein Handy.
Er hat kein Internet.
Er sucht WIFI.
Er findet kein Passwort.
Er fragt den Kellner.
Der Kellner weiß es nicht.
Er fragt weiter.
Ein Mann hilft Max.
Er kennt das Passwort.
Max bekommt das Passwort.
Max benutzt das Internet.
Der Kellner kommt zurück.
Er sagt das Passwort.
Max sagt danke.
Der Kellner lächelt.
Er geht weiter.
Max liest auf dem Handy.
Alles funktioniert.
مکس در کافه نشسته است.
قهوه مینوشد.
از موبایلش استفاده میکند.
اینترنت ندارد.
دنبال وایفای میگردد.
رمز را پیدا نمیکند.
از گارسون میپرسد.
گارسون نمیداند.
میرود بپرسد.
یک مرد کمک میکند.
رمز را میداند.
مکس رمز را میگیرد.
از اینترنت استفاده میکند.
گارسون برمیگردد.
رمز را میگوید.
مکس تشکر میکند.
گارسون لبخند میزند.
میرود.
مکس در موبایل میخواند.
همه چیز درست کار میکند.
Ich bin im Möbelgeschäft.
Ich brauche Möbel.
Ich habe eine neue Wohnung.
Ich habe nur ein Bett.
Ich spreche mit einem Mitarbeiter.
Ich will Möbel bestellen.
Ich brauche einen Tisch.
Ich sehe viele Tische.
Ich wähle einen Tisch.
Ich brauche Stühle.
Die Stühle sind teuer.
Ich kaufe die Stühle.
Ich brauche einen Schrank.
Es gibt nur große Schränke.
Ich kaufe einen großen Schrank.
Ich gebe meine Adresse.
Die Lieferung dauert zwei Wochen.
Ich fahre nach Hause.
Ich plane mein Zimmer.
Ich bin zufrieden.
در فروشگاه مبلمان هستم.
به مبلمان نیاز دارم.
خانه جدید دارم.
فقط یک تخت دارم.
با یک فروشنده صحبت میکنم.
میخواهم سفارش بدهم.
یک میز میخواهم.
میزها را میبینم.
یک میز انتخاب میکنم.
به صندلی نیاز دارم.
صندلیها گران هستند.
آنها را میخرم.
یک کمد میخواهم.
فقط کمد بزرگ هست.
یک کمد بزرگ میخرم.
آدرس میدهم.
تحویل دو هفته طول میکشد.
به خانه میروم.
اتاق را برنامهریزی میکنم.
راضی هستم.
Mark arbeitet lange.
Er ist sehr müde.
Er will Freunde treffen.
Sie wollen Fußball spielen.
Mark ist zu müde.
Seine Augen schließen sich.
Er schläft kurz.
Er wacht wieder auf.
Er ist noch müde.
Er ruft Tobias an.
Er sagt: Ich komme nicht.
Tobias versteht das.
Sie planen Samstag.
Mark hat Zeit.
Sie treffen sich um 16 Uhr.
Das Wetter ist besser.
Mark beendet den Anruf.
Er ist sehr müde.
Er schläft sofort.
Er ruht sich aus.
مارک زیاد کار میکند.
خیلی خسته است.
میخواهد دوستانش را ببیند.
میخواهند فوتبال بازی کنند.
اما خیلی خسته است.
چشمانش بسته میشود.
کمی میخوابد.
بیدار میشود.
هنوز خسته است.
به توبیاس زنگ میزند.
میگوید نمیآید.
توبیاس قبول میکند.
برای شنبه برنامه میریزند.
مارک وقت دارد.
ساعت ۱۶ قرار میگذارند.
هوا بهتر است.
تماس را تمام میکند.
خیلی خسته است.
فوراً میخوابد.
استراحت میکند.
Nina und Tom reden.
Sie sprechen über Musik.
Nina mag Rock.
Sie mag Musik über Liebe.
Tom mag Heavy Metal.
Er mag schnelle Musik.
Nina mag ruhige Musik.
Sie will entspannen.
Tom mag laute Musik.
Sie haben verschiedene Meinungen.
Nina liest gern mit Musik.
Tom lacht darüber.
Nina mag Musik aus den 80ern.
Tom mag das nicht.
Er liebt Metallica.
Nina hat ein Lieblingslied.
Sie mag AC/DC.
Sie diskutieren weiter.
Musik ist wichtig.
Jeder hat einen Geschmack.
نینا و تام صحبت میکنند.
درباره موسیقی حرف میزنند.
نینا راک دوست دارد.
موسیقی درباره عشق را دوست دارد.
تام هویمتال دوست دارد.
موسیقی سریع دوست دارد.
نینا موسیقی آرام دوست دارد.
میخواهد آرام شود.
تام موسیقی بلند دوست دارد.
نظرشان متفاوت است.
نینا با موسیقی کتاب میخواند.
تام میخندد.
نینا موسیقی دهه ۸۰ را دوست دارد.
تام دوست ندارد.
او متالیکا را دوست دارد.
نینا آهنگ مورد علاقه دارد.
او AC/DC را دوست دارد.
بحث میکنند.
موسیقی مهم است.
هرکس سلیقه دارد.
Ich mag die Sonne.
Ich sitze im Garten.
Die Sonne scheint.
Ich fühle die Wärme.
Ich trinke Kaffee.
Der Kaffee riecht gut.
Ich lese ein Buch.
Ich trinke auch Tee.
Ich brauche Ruhe.
Am Nachmittag entspanne ich.
Die Ruhe hilft mir.
Ich arbeite manchmal.
Es regnet draußen.
Ich bleibe drinnen.
Das ist kein Problem.
Ich mag viele Dinge.
Manche Dinge mag ich mehr.
Ich mag schöne Momente.
Alles zusammen ist perfekt.
Ich bin glücklich.
خورشید را دوست دارم.
در باغ مینشینم.
خورشید میتابد.
گرما را حس میکنم.
قهوه مینوشم.
قهوه بوی خوبی دارد.
کتاب میخوانم.
چای هم مینوشم.
به آرامش نیاز دارم.
بعدازظهر استراحت میکنم.
آرامش کمکم میکند.
گاهی کار میکنم.
بیرون باران میبارد.
داخل میمانم.
مشکلی نیست.
چیزهای زیادی را دوست دارم.
بعضی چیزها را بیشتر دوست دارم.
لحظههای خوب را دوست دارم.
همه چیز با هم عالی است.
خوشحالم.
Ich fahre auf der Autobahn.
Wir fahren schnell.
Ein Auto bremst plötzlich.
Wir können nicht stoppen.
Wir haben einen Unfall.
Ich stoße meinen Kopf.
Mein Freund hat Schmerzen.
Ich steige aus.
Ich helfe meinem Freund.
Das Auto raucht.
Ich gehe zum anderen Fahrer.
Er ist nicht verletzt.
Er sagt alles ist okay.
Ich frage nach Hilfe.
Er ruft die Polizei.
Ich rufe den Krankenwagen.
Die Polizei kommt.
Der Krankenwagen kommt.
Mein Freund fährt ins Krankenhaus.
Wir haben Glück.
در اتوبان رانندگی میکنم.
سریع حرکت میکنیم.
یک ماشین ناگهان ترمز میکند.
نمیتوانیم متوقف شویم.
تصادف میکنیم.
سرم به جایی میخورد.
دوستم درد دارد.
از ماشین پیاده میشوم.
به دوستم کمک میکنم.
ماشین دود میکند.
به راننده دیگر میروم.
او آسیب ندیده.
میگوید همه چیز خوب است.
از او کمک میپرسم.
او پلیس را خبر میکند.
من آمبولانس را صدا میزنم.
پلیس میآید.
آمبولانس میآید.
دوستم به بیمارستان میرود.
ما خوششانس بودیم.
Mein Zimmer ist alt.
Die Farbe ist nicht schön.
Ich will streichen.
Ich gehe in ein Geschäft.
Ich sehe viele Farben.
Die Frau hilft mir.
Sie erklärt alles.
Ich sehe Blau und Grün.
Beide sind schön.
Ich kann mich nicht entscheiden.
Ich kaufe beide Farben.
Ich gehe nach Hause.
Ich wähle Blau.
Ich streiche die Wand.
Das Zimmer sieht besser aus.
Ich bringe Grün zurück.
Die Frau nimmt die Farbe.
Ich bin zufrieden.
Mein Zimmer ist neu.
Die Farbe strahlt.
اتاقم قدیمی است.
رنگ آن خوب نیست.
میخواهم رنگ کنم.
به فروشگاه میروم.
رنگهای زیادی میبینم.
فروشنده کمکم میکند.
همه چیز را توضیح میدهد.
آبی و سبز میبینم.
هر دو زیبا هستند.
نمیتوانم انتخاب کنم.
هر دو را میخرم.
به خانه میروم.
آبی را انتخاب میکنم.
دیوار را رنگ میکنم.
اتاق بهتر میشود.
سبز را برمیگردانم.
فروشنده آن را میگیرد.
راضی هستم.
اتاقم نو شده.
رنگ میدرخشد.
Timo hat einen Hund.
Der Hund ist groß.
Timo geht spazieren.
Er geht jeden Tag.
Heute ist er im Wald.
Der Hund liebt den Wald.
Er schnuppert viel.
Er läuft ohne Leine.
Er rennt schnell.
Timo mag die Natur.
Es ist ruhig.
Timo entspannt sich.
Der Hund spielt viel.
Er hat Spaß.
Timo freut sich.
Am Abend geht er kurz raus.
Der Hund braucht Bewegung.
Große Hunde laufen viel.
Das ist wichtig.
Beide sind glücklich.
تیمو یک سگ دارد.
سگ بزرگ است.
تیمو پیادهروی میکند.
هر روز میرود.
امروز در جنگل است.
سگ جنگل را دوست دارد.
زیاد بو میکشد.
بدون قلاده میدود.
سریع میدود.
تیمو طبیعت را دوست دارد.
آنجا آرام است.
تیمو آرام میشود.
سگ زیاد بازی میکند.
خوش میگذراند.
تیمو خوشحال است.
شب کمی بیرون میرود.
سگ به تحرک نیاز دارد.
سگهای بزرگ زیاد میدوند.
این مهم است.
هر دو خوشحالند.
Hannah steht am Ufer.
Ein Fluss ist vor ihr.
Sie will Boot fahren.
Ihre Freundin kommt mit.
Sie kaufen Tickets.
Sie warten auf das Boot.
Das Boot ist groß.
Es kommt langsam.
Sie gehen auf das Boot.
Sie setzen sich.
Der Motor läuft.
Sie sind aufgeregt.
Sie sehen Burgen.
Sie sehen Dörfer.
Sie sehen Felder.
Das Boot fährt los.
Es schaukelt leicht.
Sie genießen die Fahrt.
Sie sind glücklich.
Sie wollen wieder fahren.
هانا کنار ساحل ایستاده است.
یک رود جلوی اوست.
میخواهد قایقسواری کند.
دوستش هم میآید.
بلیط میخرند.
منتظر قایق میمانند.
قایق بزرگ است.
آهسته نزدیک میشود.
سوار قایق میشوند.
مینشینند.
موتور روشن است.
هیجانزده هستند.
قلعهها را میبینند.
روستاها را میبینند.
مزارع را میبینند.
قایق حرکت میکند.
کمی تکان میخورد.
از سفر لذت میبرند.
خوشحال هستند.
میخواهند دوباره بروند.
Ich finde einen Vogel.
Er ist verletzt.
Er kann nicht fliegen.
Sein Flügel ist kaputt.
Ich nehme ihn vorsichtig.
Ich fahre zum Tierarzt.
Der Arzt hilft dem Vogel.
Der Flügel ist gebrochen.
Der Vogel bekommt Hilfe.
Er bekommt Medizin.
Ich nehme ihn nach Hause.
Ich füttere ihn jeden Tag.
Er braucht Ruhe.
Nach drei Wochen ist er gesund.
Ich lasse ihn frei.
Er fliegt wieder.
Er kommt jeden Morgen zurück.
Er wartet am Fenster.
Er begrüßt mich.
Dann fliegt er weg.
یک پرنده پیدا میکنم.
او زخمی است.
نمیتواند پرواز کند.
بالش آسیب دیده.
او را با احتیاط برمیدارم.
به دامپزشک میبرم.
دامپزشک کمک میکند.
بالش شکسته است.
درمان میشود.
دارو میگیرد.
او را به خانه میبرم.
هر روز به او غذا میدهم.
به استراحت نیاز دارد.
بعد از سه هفته خوب میشود.
او را آزاد میکنم.
دوباره پرواز میکند.
هر صبح برمیگردد.
پشت پنجره میایستد.
به من سلام میکند.
بعد پرواز میکند.
Meine Schwester hat Schulaus.
Es ist schon spät.
Sie ist nicht zu Hause.
Meine Mutter ruft an.
Niemand antwortet.
Meine Mutter hat Angst.
Ich bin nervös.
Wir machen uns Sorgen.
Meine Mutter fährt zur Schule.
Sie sucht lange.
Ich rufe ihre Freundinnen an.
Niemand weiß etwas.
Meine Mutter ruft die Polizei.
Wir warten.
Es ist spät.
Meine Schwester kommt zurück.
Sie war im Kino.
Ihr Handy war leer.
Meine Mutter ist wütend.
Aber wir sind erleichtert.
خواهرم مدرسهاش تمام شده.
الان دیر شده.
خانه نیست.
مادرم زنگ میزند.
کسی جواب نمیدهد.
مادرم میترسد.
من هم نگرانم.
نگران میشویم.
مادرم به مدرسه میرود.
مدت زیادی میگردد.
به دوستانش زنگ میزنم.
کسی چیزی نمیداند.
مادرم پلیس را خبر میکند.
منتظر میمانیم.
دیر شده.
خواهرم برمیگردد.
در سینما بوده.
گوشیاش شارژ نداشته.
مادرم عصبانی است.
اما خیالم راحت میشود.
Ich bin in der Bibliothek.
Ich brauche ein Buch.
Die Bibliothek ist groß.
Viele Studenten sind hier.
Sie leihen Bücher aus.
Manche lernen hier.
Es ist sehr ruhig.
Man muss leise sein.
Ich suche ein Buch.
Ich finde ein Buch.
Ich leihe es aus.
Ich nehme es mit.
Ich muss es zurückbringen.
Das dauert drei Wochen.
Wenn ich spät bin, zahle ich.
Das ist teuer.
Ich spare Geld.
Ich kaufe keine Bücher.
Die Bibliothek hilft mir.
Ich bin zufrieden.
در کتابخانه هستم.
به یک کتاب نیاز دارم.
کتابخانه بزرگ است.
دانشجویان زیادی اینجا هستند.
کتاب قرض میگیرند.
بعضیها درس میخوانند.
آنجا خیلی ساکت است.
باید آرام بود.
دنبال کتاب میگردم.
یک کتاب پیدا میکنم.
آن را امانت میگیرم.
با خود میبرم.
باید برگردانم.
سه هفته وقت دارم.
اگر دیر کنم، پول میدهم.
این گران است.
پول صرفهجویی میکنم.
کتاب نمیخرم.
کتابخانه کمکم میکند.
راضی هستم.
Ich gehe einkaufen.
Meine Frau ist dabei.
Sie will Kleider kaufen.
Ich gehe nicht gern.
Wir besuchen viele Geschäfte.
Sie probiert viele Sachen an.
Sie fragt meine Meinung.
Ich helfe ihr.
Wir sind lange unterwegs.
Ich bin müde.
Meine Frau sucht weiter.
Sie findet Hosen.
Sie kauft drei Hosen.
Sie probiert Jacken an.
Sie kauft keine Jacke.
Ich verstehe das nicht.
Ich kaufe schnell.
Ich weiß, was ich will.
Endlich gehen wir nach Hause.
Ich bin erleichtert.
برای خرید میروم.
همسرم هم هست.
میخواهد لباس بخرد.
من دوست ندارم.
به فروشگاههای زیادی میرویم.
لباسهای زیادی امتحان میکند.
نظر مرا میپرسد.
به او کمک میکنم.
مدت زیادی بیرون هستیم.
خسته میشوم.
او هنوز ادامه میدهد.
شلوار پیدا میکند.
سه شلوار میخرد.
کاپشن امتحان میکند.
کاپشن نمیخرد.
من نمیفهمم.
من سریع خرید میکنم.
میدانم چه میخواهم.
بالاخره به خانه میرویم.
راحت میشوم.
Ich denke an die Zukunft.
Ich habe viele Träume.
Ich habe viele Wünsche.
Ich frage mich viele Dinge.
Werde ich ein Haus haben?
Werde ich eine Familie haben?
Ich weiß es nicht.
Vielleicht habe ich eine Wohnung.
Ich arbeite in der Zukunft.
Ich brauche ein Auto.
Ich träume viel.
Ich verliere mich in Gedanken.
Zeit vergeht schnell.
Ich mag das Träumen.
Aber nicht zu oft.
Ich lebe im Jetzt.
Ich denke an mein Leben.
Ich habe Ziele.
Ich will sie erreichen.
Ich hoffe auf eine gute Zukunft.
به آینده فکر میکنم.
رویاهای زیادی دارم.
آرزوهای زیادی دارم.
سؤالهای زیادی دارم.
آیا خانه خواهم داشت؟
آیا خانواده خواهم داشت؟
نمیدانم.
شاید خانه داشته باشم.
در آینده کار میکنم.
به ماشین نیاز دارم.
زیاد خیالپردازی میکنم.
در فکرهایم گم میشوم.
زمان سریع میگذرد.
خیالپردازی را دوست دارم.
اما نه زیاد.
در زمان حال زندگی میکنم.
به زندگی فکر میکنم.
هدف دارم.
میخواهم به آنها برسم.
به آینده خوب امیدوارم.
Ich habe ein neues Auto.
Es ist ein Volkswagen.
Ich mag diese Marke.
Das Auto ist schwarz.
Schwarz ist meine Lieblingsfarbe.
Das Auto ist groß.
Es hat fünf Türen.
Es ist stark.
Ich fahre zur Arbeit.
Ich fahre jeden Tag.
Ich brauche ein Auto.
Meine Familie nutzt es auch.
Meine Frau fährt auch.
Das Auto ist sparsam.
Ich tanke nicht viel.
Das Auto ist teuer.
Aber es ist gut.
Ich kaufe nicht oft Autos.
Alte Autos sind schlecht.
Ich bin zufrieden.
یک ماشین جدید دارم.
فولکسواگن است.
این برند را دوست دارم.
ماشین مشکی است.
مشکی رنگ مورد علاقه من است.
ماشین بزرگ است.
پنج در دارد.
قدرتمند است.
به سر کار میروم.
هر روز رانندگی میکنم.
به ماشین نیاز دارم.
خانوادهام هم استفاده میکنند.
همسرم هم رانندگی میکند.
ماشین کممصرف است.
بنزین زیادی مصرف نمیکند.
ماشین گران است.
اما خوب است.
زیاد ماشین نمیخرم.
ماشینهای قدیمی بد هستند.
راضی هستم.
Ich erzähle von meiner Reise.
Ich fliege nach Moskau.
Die Stadt ist sehr schön.
Ich liebe alte Gebäude.
Ich mag Geschichte.
Moskau hat beides.
Viele Dinge sind anders.
Die Stadt ist teuer.
Ich merke das nicht.
Ich besuche Museen.
Ich sehe viele Orte.
Ich gehe ins Kino.
Ich sehe einen Film.
Ich verstehe nichts.
Das ist kein Problem.
Ich will Russisch lernen.
Ich mache einen Zwischenstopp.
Ich besuche Riga.
Ich fliege nach Frankfurt.
Ich bin wieder zuhause.
از سفرم تعریف میکنم.
به مسکو پرواز میکنم.
شهر بسیار زیباست.
ساختمانهای قدیمی را دوست دارم.
تاریخ را دوست دارم.
مسکو هر دو را دارد.
خیلی چیزها متفاوت است.
شهر گران است.
متوجه آن نمیشوم.
از موزهها دیدن میکنم.
جاهای زیادی میبینم.
به سینما میروم.
یک فیلم میبینم.
چیزی نمیفهمم.
مشکلی نیست.
میخواهم روسی یاد بگیرم.
یک توقف میکنم.
ریگا را میبینم.
به فرانکفورت پرواز میکنم.
دوباره به خانه میرسم.
Torsten geht zur Polizei.
Sein Geldbeutel ist weg.
Er will Anzeige erstatten.
Die Polizei stellt Fragen.
Was ist passiert?
Torsten war in der U-Bahn.
Dort ist es passiert.
Die U-Bahn ist voll.
Viele Diebstähle passieren dort.
Die Polizei fragt nach der Zeit.
Sie fragt nach dem Ort.
Torsten erzählt alles.
Sein Freund hatte auch Probleme.
Eine Kamera wurde gestohlen.
Die Polizei schreibt alles auf.
Es gibt Videoaufnahmen.
Aber man sieht wenig.
Torsten sperrt seine Karten.
Er braucht einen neuen Ausweis.
Er hofft auf Hilfe.
تورستن به پلیس میرود.
کیف پولش گم شده است.
میخواهد شکایت کند.
پلیس سؤال میپرسد.
چه اتفاقی افتاده؟
تورستن در مترو بود.
آنجا این اتفاق افتاد.
مترو شلوغ است.
دزدی زیاد اتفاق میافتد.
پلیس درباره زمان میپرسد.
درباره مکان میپرسد.
تورستن همه چیز را توضیح میدهد.
دوستش هم مشکل داشت.
یک دوربین دزدیده شد.
پلیس همه چیز را یادداشت میکند.
ویدیو وجود دارد.
اما چیز زیادی دیده نمیشود.
تورستن کارتهایش را مسدود میکند.
به کارت شناسایی جدید نیاز دارد.
امید به کمک دارد.
Ich arbeite auf einer Baustelle.
Wir bauen Häuser.
Wir bauen Garagen.
Die Arbeit macht Spaß.
Ich sehe die Gebäude wachsen.
Die Häuser sind hoch.
Sie haben viele Etagen.
Ich arbeite oben.
Alles sieht klein aus.
Autos sind winzig.
Menschen sind Punkte.
Die Arbeit ist schwer.
Ich bin müde am Abend.
Ich liebe meine Arbeit.
Ich will nichts anderes.
Wir tragen schwere Dinge.
Wir müssen aufpassen.
Das ist wichtig.
Es kann gefährlich sein.
Aber ich bin zufrieden.
در یک کارگاه ساختمانی کار میکنم.
ما خانه میسازیم.
ما گاراژ میسازیم.
کار لذتبخش است.
رشد ساختمانها را میبینم.
خانهها بلند هستند.
طبقات زیادی دارند.
در بالا کار میکنم.
همه چیز کوچک دیده میشود.
ماشینها کوچک هستند.
آدمها مثل نقطهاند.
کار سخت است.
شبها خسته هستم.
کارم را دوست دارم.
چیز دیگری نمیخواهم.
ما چیزهای سنگین حمل میکنیم.
باید مراقب باشیم.
این مهم است.
میتواند خطرناک باشد.
اما راضی هستم.
Ich will nicht alt werden.
Alt sein ist langweilig.
Meine Großmutter sitzt viel.
Sie sieht fern.
Ich will reisen.
Ich will Spaß haben.
Ich will neue Dinge sehen.
Ich will Freunde treffen.
Zuhause ist langweilig.
Meine Großmutter ist müde.
Sie kann nicht reisen.
Ich will jung bleiben.
Das ist nicht möglich.
Jeder wird alt.
Alt sein kann schön sein.
Man hat Enkel.
Man hat Spaß.
Man darf mehr tun.
Ich verstehe das nicht.
Aber das ist okay.
نمیخواهم پیر شوم.
پیر بودن خستهکننده است.
مادربزرگم زیاد مینشیند.
تلویزیون میبیند.
میخواهم سفر کنم.
میخواهم خوش بگذرانم.
میخواهم چیزهای جدید ببینم.
میخواهم دوستان جدید پیدا کنم.
خانه ماندن خستهکننده است.
مادربزرگم خسته است.
نمیتواند سفر کند.
میخواهم جوان بمانم.
این ممکن نیست.
همه پیر میشوند.
پیر شدن میتواند خوب باشد.
نوه خواهی داشت.
خوش میگذرد.
کارهای بیشتری میتوانی انجام دهی.
این را نمیفهمم.
اما اشکالی ندارد.
Toms Mama ist die beste.
Sie weckt ihn jeden Morgen.
Sie macht Frühstück.
Das Essen ist lecker.
Sie fährt ihn zur Schule.
Tom lernt lesen.
Er lernt schreiben.
Er kommt nach Hause.
Seine Mama hat gekocht.
Manchmal mag er das Essen nicht.
Er isst trotzdem.
Das Essen ist gesund.
Am Mittag trifft er Freunde.
Oder er macht Sport.
Seine Mama fährt ihn.
Am Abend holt sie ihn ab.
Am Abend isst er Brot.
Seine Mama liest ihm vor.
Er geht ins Bett.
Er liebt seine Mama.
مامان تام بهترین است.
هر صبح او را بیدار میکند.
برای او صبحانه درست میکند.
غذا خوشمزه است.
او را به مدرسه میبرد.
تام خواندن یاد میگیرد.
نوشتن یاد میگیرد.
به خانه برمیگردد.
مامانش غذا پخته است.
گاهی غذا را دوست ندارد.
اما باز هم میخورد.
غذا سالم است.
ظهر دوستانش را میبیند.
یا ورزش میکند.
مامانش او را میبرد.
شب او را برمیگرداند.
شب نان میخورد.
مامانش برایش داستان میخواند.
به تخت میرود.
مامانش را دوست دارد.
Max war noch nie am Meer.
Seine Freunde waren dort.
Sie erzählen vom Meer.
Sie sprechen über Wellen.
Sie sprechen über Möwen.
Sie sprechen über den Strand.
Max ist neidisch.
Er will das Meer sehen.
Er will schwimmen.
Er will in der Sonne liegen.
Er will den Sand fühlen.
Seine Familie hat wenig Geld.
Seine Mutter arbeitet nicht.
Sein Vater verdient wenig.
Max ist oft traurig.
In der Schule sprechen sie.
Sie planen eine Reise.
Alle wollen ans Meer.
Max ist glücklich.
Er ist dankbar.
مکس هرگز دریا را ندیده است.
دوستانش قبلاً آنجا بودهاند.
آنها درباره دریا حرف میزنند.
درباره موجها صحبت میکنند.
درباره مرغهای دریایی حرف میزنند.
درباره ساحل صحبت میکنند.
مکس حسادت میکند.
میخواهد دریا را ببیند.
میخواهد شنا کند.
میخواهد زیر آفتاب دراز بکشد.
میخواهد شن را حس کند.
خانوادهاش پول کمی دارند.
مادرش کار نمیکند.
پدرش کم درآمد دارد.
مکس اغلب ناراحت است.
در مدرسه صحبت میکنند.
یک سفر برنامهریزی میکنند.
همه میخواهند به دریا بروند.
مکس خوشحال است.
او قدردان است.
Meine Mutter arbeitet viel.
Sie hat wenig Zeit.
Sie sucht ein Hausmädchen.
Das Hausmädchen hilft.
Sie kocht.
Sie wäscht.
Sie putzt.
Sie ist freundlich.
Ich mag sie sehr.
Sie kocht gut.
Sie kommt aus einem anderen Land.
Das Essen ist anders.
Aber es ist lecker.
Sie hilft bei Hausaufgaben.
Sie kann Mathe.
Sie kann Biologie.
Sie hat studiert.
Sie hat keine Arbeit gefunden.
Jetzt arbeitet sie hier.
Ich bin froh.
مادرم زیاد کار میکند.
وقت کمی دارد.
یک خدمتکار پیدا میکند.
خدمتکار کمک میکند.
غذا میپزد.
لباس میشوید.
تمیز میکند.
او مهربان است.
خیلی دوستش دارم.
خوب آشپزی میکند.
از کشور دیگری آمده است.
غذا متفاوت است.
اما خوشمزه است.
در تکالیف کمک میکند.
ریاضی بلد است.
زیستشناسی بلد است.
درس خوانده است.
کار پیدا نکرده است.
الان اینجا کار میکند.
خوشحالم.
Martin sagt: Ich war das nicht.
Hannah ist wütend.
Sie hat etwas gesehen.
Es geht um Brot.
Das letzte Brot ist weg.
Hannah ist traurig.
Sie liebt Schinken.
Der Schinken ist weg.
Martin sagt: Das war Paul.
Er sagt die Wahrheit.
Die Mutter ist ruhig.
Sie macht neues Brot.
Hannah ist noch wütend.
Sie findet das unhöflich.
Paul sagt die Wahrheit.
Er hat das Brot genommen.
Er sagt: Es tut mir leid.
Hannah beruhigt sich.
Sie entschuldigt sich.
Alles ist wieder gut.
مارتین میگوید: من نبودم.
هانا عصبانی است.
او چیزی دیده است.
موضوع درباره نان است.
آخرین نان برداشته شده.
هانا ناراحت است.
او ژامبون را دوست دارد.
ژامبون تمام شده.
مارتین میگوید: کار پاول بوده.
او حقیقت را میگوید.
مادر آرام است.
نان جدید درست میکند.
هانا هنوز عصبانی است.
او این کار را بیادبانه میداند.
پاول حقیقت را میگوید.
او نان را برداشته.
میگوید: ببخشید.
هانا آرام میشود.
او عذرخواهی میکند.
همه چیز درست میشود.
Ich gehe zu einem Konzert.
Meine Freundin lädt mich ein.
Ich bin sehr aufgeregt.
Ich kenne die Band nicht.
Meine Freundin kennt sie.
Wir fahren mit dem Auto.
Wir hören Musik.
Die Band ist gut.
Ich bin gespannt.
Am Eingang gibt es Kontrolle.
Wir zeigen Tickets.
Alles wird geprüft.
Viele Leute sind da.
Das Konzert beginnt.
Es ist laut.
Die Leute tanzen.
Ich tanze auch.
Wir haben Spaß.
Das Konzert endet.
Es war großartig.
به یک کنسرت میروم.
دوستم من را دعوت کرده.
خیلی هیجانزده هستم.
گروه را نمیشناسم.
دوستم آنها را میشناسد.
با ماشین میرویم.
موسیقی گوش میدهیم.
گروه خوب است.
کنجکاو هستم.
در ورودی کنترل هست.
بلیطها را نشان میدهیم.
همه چیز بررسی میشود.
آدمهای زیادی هستند.
کنسرت شروع میشود.
خیلی شلوغ است.
مردم میرقصند.
من هم میرقصم.
خوش میگذرد.
کنسرت تمام میشود.
خیلی عالی بود.
Lukas geht zur Post.
Er hat eine Postkarte.
Er will sie schicken.
Er fährt mit dem Auto.
Die Post ist leicht zu finden.
Es gibt ein gelbes Schild.
Viele Briefe werden verschickt.
Lukas muss warten.
Leute stehen vor ihm.
Dann ist er dran.
Er spricht mit der Frau.
Er bekommt ein Papier.
Er füllt es aus.
Er gibt es zurück.
Die Frau klebt es.
Sie klebt eine Briefmarke.
Lukas bezahlt Geld.
Die Karte wird verschickt.
Sie kommt bald an.
Lukas ist zufrieden.
لوکاس به اداره پست میرود.
او یک کارت پستال دارد.
میخواهد آن را ارسال کند.
با ماشین میرود.
پست را راحت پیدا میکند.
یک تابلو زرد دارد.
نامههای زیادی ارسال میشود.
لوکاس باید صبر کند.
افرادی جلوی او هستند.
نوبتش میشود.
با کارمند صحبت میکند.
یک برگه میگیرد.
آن را پر میکند.
برمیگرداند.
کارمند آن را میچسباند.
تمبر میزند.
لوکاس پول میدهد.
کارت ارسال میشود.
زود میرسد.
لوکاس راضی است.